Utanç, Acı ve Öfke

22 Ekim 2011 Cumartesi
\n

Toplumca bir duygu karmaşası içindeyiz.

\n

Bazen birinin, bazen ötekinin öne çıktığı.

\n

Gazetemizin şehit haberlerini veren perşembe tarihli sayısındaisyanduygusunun da altı çizilmişti.

\n

Doğrudur...

\n

Fakat ne yapacağını, ne yapılacağını, neyin nasıl yapılması gerektiğini bilmeyenlerin çıkışsız isyan duygusu bu...

\n

Öyle olduğu için de sonuçta bir çaresizliğe, giderek umutsuzluğa, umarsızlığa dönüşüyor.

\n

Ve bu da toplumca bir kişiliksizleşme, kendine ve her şeye saygıyı, güveni, bağlılığı, insan olma erdemini yitirme anlamına geliyor...

\n

***

\n

Utançtan başlayalım...

\n

Utanmak gitgide daha az rastlanan bir insanlık erdemidir...

\n

Büyük ölçüde insana özgüdür ya da özgüydü...

\n

Çünkü insanlar artık kolay kolay utanmıyor.

\n

Utanılacak bir şey yaptıklarında da utanmak ve gerektiğinde özür dilemek yerine, kendilerini haklı çıkaracak bir şey bulma çabasına giriyorlar.

\n

Fakat kendimizden ne kadar gizlesek, ne kadar dile getirmesek de son şehitler faciasıyla zirveye çıkan acılar zinciri, bizi toplumca utandırıyor.

\n

Utandırmalı da...

\n

Büyük, güçlü bir devlet, kimilerininteröristkimilerinin gerilla diye adlandırdığı saldırgan bir silahlı örgütle nasıl oluyor da başa çıkamıyor?

\n

Herkesin kendince bir yanıtı olsa da, sonuçta utanç verici bir durumdur bu.

\n

Utanmalıyız.

\n

Ve dile getirmiyor olsak da utanıyoruz...

\n

***

\n

Acı, daha kolay duyumsanan ve dile getirilen bir duygudur.

\n

Toplumca acı içindeyiz.

\n

Çocuklarımız birbiri ardına katlediliyor.

\n

Daha dün silah altına alınmış, birkaç aylık sıradan bir askerlik eğitiminden sonra Güneydoğuya gönderilmiş, çoğu yirmili, kimileri daha da genç yaşlarda halk çocukları, orada yıllardır silahlı eğitim almakta olan profesyonel bir saldırgan, örgütlü, vurkaççı topluluğun önüne sürülüyor.

\n

Sonucun böyle olacağı en başta bellidir.

\n

Bu bir savaş değil, eşit olmayan güçler arasında, taraflardan birine karşı el birliğiyle işlenmekte olan bir cinayetler zinciri gibidir.

\n

Karşı taraf ne kadar suçluysa, bu ülkenin sivil ve askeri yönetimi de onlarınkinden daha az olmayan bir siyasi, ahlaki, yönetimsel sorumluluk altındadır...

\n

Bunun böyle olduğunu bilmek, ölümlerden duyulan acıyı çoğaltıyor...

\n

Onu gitgide daha çok bilenen bir öfkeye, isyana dönüştürüyor...

\n

***

\n

Ülkenin Cumhurbaşkanı intikamdan söz etti...

\n

Bir başka üst yönetici, suçluları, Allah’ın helak etmesini diledi...

\n

Her iki sözün de devlet yönetiminde, siyaset söyleminde yeri yoktur...

\n

Bunlar ilkel laflardır.

\n

Belki kabile yöneticilerine yakışabilir.

\n

Çağdaş devlet intikam almaz, gereken önlemleri alır, gerekeni yapar.

\n

Sorunların çözümünü Tanrı’ya havale etmez, o çözümleri kendi bulur.

\n

Ülkemizin başında yönetici olarak bu gibi kişilerin bulunması ne yazık!

\n

Ve Başbakan...

\n

İşlenen cinayetten on iki saat sonra topluluk önüne çıkan, bilmem ne ülkesine yapacağı ziyareti iptal ettiğini sanki büyük bir özveriymiş gibi telaffuz eden bu Başbakanın ağzından, yaşanmakta olan büyük acıya ilişkin derde deva bir söz çıkacağını hâlâ bekleyenler varsa, akıllarına şaşarım.

\n

Ama ben toplumun artık böyle bir beklenti içinde olmadığını çok iyi biliyorum.

\n

Şakşakçı, yağcı, ahlaksız bir medya ne kadar pohpohlasa, gerçekleri ne kadar bu siyasal iktidar ve yöneticileri lehine bozup değiştirmeye çalışsa da; TBMM içinde ve dışında bu siyasal iktidarın yönetici ve yandaşları ne kadar tersini söyleyip göstermeye çaba gösterseler de sağduyusunu büsbütün yitirmemiş ve hiçbir zaman yitirmeyecek olan halk gerçekleri giderek daha çok duyumsamaya ve daha yüksek sesle dile getirmeye başladı...

\n

Utanç, acı ve öfke duyguları, Türkiyeyi ona yakışmayan bu siyasal iktidardan kurtarmaya yönelik, bilinçli, örgütlü, birleşik bir halk tepkisine dönüştüğünde, bütün sorunların çözümü daha kolay olacak...

\n

\n

Sevgili Behruz Çinici Ağabey’in dünyamızı böyle apansızın bırakıp gittiğine inanmak çok güç. Eşi Altuğ Hanım’ın, kızı Ayşegül Yazıcı Çinicinin, tüm dostlarının büyük üzüntüsünü paylaşıyorum.

\n\n

Yazarın Son Yazıları

Tevfik Fikret'e 23 Kasım 2020
RTÜK nedir? 30 Eylül 2020
Paçavra 23 Eylül 2020
Eylül 2 Eylül 2020
Halk 26 Ağustos 2020
Yetenek ve tutku 12 Ağustos 2020
Başkalarının hikâyesi 5 Ağustos 2020
Ne yazmalı? 29 Temmuz 2020
Melek Çetinkaya 22 Temmuz 2020