Her fırsatta “yerli ve milli” olduğunu iddia
eden AKP iktidarı, her fırsatta Anadolu ve Trakya kültürüne yabancı olan Arap
kültürüne, sermayesine ve siyasetine teslim olmaya devam etmektedir. Bir eğitim
kurumundan ziyade, Arabistan’ın kültür ataşelikleri işlevini gören imam hatip okullarında yetişen AKP’li siyasetçiler, Türkiye’ye değil, Arabistan
yarımadasındaki laiklik karşıtı köktendinci devletlere, Ortadoğu ve Kuzey
Afrika’daki laiklik karşıtı köktendinci örgütlenmelere hizmet etmektedir.
İç politikada dinin, devlet, siyaset, hukuk ve eğitim işlerine müdahale
etmesinin yolunu açarak laiklik ilkesini ortadan kaldıran ve anayasayı ihlal
eden AKP iktidarı, dış politikada da aynı yolu izlemektedir.
Suriye, Mısır ve Libya’da “İhvan” ve “Müslüman
Kardeşler” örgütüyle
bağlantılı odakları, Filistin’de Hamas’ı, Arabistan yarımadasında Suudi
Arabistan’ı ve Katar’ı destekleyen AKP iktidarı, söz konusu dinci ve mezhepçi
dış politikası sonucunda bölgede ve dünyada yalnızlığa itilmiştir. Bu hatalı
dış politikanın sonucunda Suriye, İsrail ve Mısır ile ilişkiler dibe vurmuştur;
Türkiye, Doğu Akdeniz’deki petrol ve doğalgaz arama ve çıkarma projesinin de
dışında kalmıştır.
“Türkiye’nin Libya’daki hükümetle deniz sahasının
kontrolü konusunda vardığı anlaşma ve Libya’ya asker göndermesi doğru mudur,
yanlış mıdır” sorusu işin özündeki soru değildir. Asıl sorulması gereken
sorular şunlardır: Türkiye neden Doğu Akdeniz’deki petrol ve doğalgaz arama ve
çıkarma projesinin dışında kalmıştır ve Libya ile bu anlaşmaları yapmak zorunda
kalmıştır? AKP iktidarı, Mısır ve İsrail ile iyi ilişkiler içerisinde olsaydı,
Türkiye, İsrail ve Mısır, Doğu Akdeniz’de petrol ve doğalgaz arama ve çıkarma
çalışmaları konusunda işbirliği yapıyor olmayacaklar mıydı? Türkiye’nin İsrail
ve Mısır ile ilişkilerinin bozulmasının arkasında hangi nedenler yatmaktadır?
Türkiye’nin Suriye ile ilişkilerinin bozulmasına neden olan şey neyse,
İsrail ve Mısır ile ilişkilerinin bozulmasına neden olan şey de aynıdır. O da,
AKP’nin ulusal boyutta olduğu gibi, uluslararası boyutta da, laiklik karşıtı
köktendinci örgütlenmelere verdiği destektir.
Bu zihniyetin yerli ve milli olduğunu, Türkiye’nin ulusal çıkarlarına
hizmet ettiğini savunmak olanaklı değildir. Bu, ulusal çıkarlara hizmet eden
yerli ve milli bir bakış açısı değildir, dinci ümmetçi bir bakış açısıdır.
Bütün bunlar yetmiyormuş gibi, AKP iktidarı, Türkiye Cumhuriyeti
topraklarını ve Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığını Araplara satma sürecine hız
vererek de, gayri yerli ve gayri milli bir duruş sergilemektedir!
İstanbul’da, Doğu Karadeniz’de, Ege’de ve Akdeniz’de arazilerin ve
emlakların Araplara satılması; “Kanal İstanbul” adı verilen, gerçekte “Kanal
ABD” ve “Kanal Katar” olan, bir yandan Montrö Antlaşması’nı geçersiz kılarak ABD’nin Karadeniz’e çıkmasına olanak
tanıyan, bir yandan da Trakya’daki arazilerin Katar’a ve Suudi Arabistan’a
peşkeş çekilmesine hizmet eden proje; Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığının
Araplara 250 bin dolara satışa çıkarılmış olması, AKP’nin ne kadar gayri yerli ve
gayri milli olduğunun başlıca göstergeleri arasındadır.
Yerli ve milli olan bir hükümet, topraklarını ve vatandaşlığını yabancılara
satmaz! Toprak ve vatandaşlık, satılık şeyler değildir! İşgalci emperyalist
ülkelere karşı yürütülen Kurtuluş Savaşı’nda büyük bir bedel ödenerek kanla
kazanılmış olan topraklar, bir araziden ve emlaktan ibaret değildir! Bu savaşın
sonucunda kurulan devletin vatandaşlığı da, parayla satılacak kadar ucuz ve
değersiz bir şey değildir!
Dünyadaki bazı ülkelerde var olan bir uygulama örnek gösterilerek yerli ve
milli bir duruş sergilenmez. Kötü örnek, örnek değildir. Türkiye’yi yerli ve
milli konuma sokacak olan şey, onu diğer ülkelerden ayıracak olan şeydir ve
dünyada sergileyeceği onurlu duruştur.
