Yeni bir korku fenomeni ortaya çıkacak gibi görünüyor. Adı “Arka Odalar”.
Arka Odalar olayı tek bir görüntüyle başladı. Kane Parsons bunu kanalında (Kane Pixels) 100 milyondan fazla izlenen bir dizi videoya dönüştürdü. Kendi kendini yetiştirmiş özel efektçi bulunan görüntü tekniğini kullanarak rahatsız, boğucu, korkutucu mekânları oluştururken ayrı bir gizem de kattı. 1990’larda Backrooms’u keşfettiği ve bir dizi kaybolma olayını tetiklediği varsayılan Async adlı bir şirket hayal etti. Parsons’ın büyük başarısından sonra A24 Stüdyosu’nun deneyimli yapımcıları James Wan’la Shawn Levy bu dâhi gençle hemen anlaşma yaptı. Arka Odalar, izleyiciyi ofisler ve geçiş mekânları arasında bir yerde bulunan, boş, rahatsız edici sarı duvarlardan, koridorlardan oluşan bir dünyaya, paralel evrene sürükler. Parsons, 20 yaşında A24’ün en genç yönetmeni oldu, stüdyo internette yönettiği ve Slender Man (Uzun Kabus/2018) gibi bir şehir efsanesi olan Backrooms creepypastasının (internet üzerinde paylaşılarak hızla yayılan ve okuyucuları korkutmayı amaçlayan kısa, kurgusal korku hikâyeler) genç yaratıcısına bir şans tanıdı. Parsons 17 yaşından beri bu proje üstünde çalışıyor. Birkaç yıl öncesine dek Parsons için internette yayımlanan korku hikâyelerini 10 milyon dolar bir bütçeyle uzun metraja uyarlamak tümüyle bir hayal ürünüydü. Kültürel fenomene dönüşen bazı creepypastaların (Çıkış 8, Iron Lung) sinemaya uyarlamaları yapıldı. Yeni eğilim çağdaş korku türü Arka Odalar korkutucu, ürkütücü, tedirgin edici bir proje.
PARALEL EVRENLER
Backrooms’ta mimar olmak isteyen ama olamayan Clark, Kaptan Clark ve Osmanlı İmparatorluğu adlı bir mobilya dükkânının sahibidir. İşini sevmeden yapar, ailesine bakmak zorundadır, mutsuzdur. İçini terapisti doktor Mary’ye döker. Bir gün mağazanın bodrumundaki duvarlardan birinde bir kapı keşfeder, bu geçit onu başka bir boyuta taşır, paralel evren onu korkutur, tedirgin eder, bölümlere ayrılmış mekânları keşfetmeye başlar. Sarı odalarda Noel ağacı, zemine yapışık tepetaklak duran mobilyalar, zemine gömülü mankenler vardır. Clark burada başkalarının olduğunu da düşünür, farklı dillerden anonslar yapılır. Mary’ye gördüklerini anlatır, Mary Clark’a bunların anlamsız olduğunu söylerken aynı zamanda kendi travmatik çocukluğunu geçite, öteki dünyaya bağlar. Annesi ruh hastası olduğu için normal bir çocukluk yaşamayan Mary yalnız bir çocuk olarak büyümüştür. Clark’tan haber alamayan Mary hastasını bulmak için mobilya dükkânına gidip geçitten geçer. Clark ve Mary arka odalarda buluşurlar. “Blenderda setleri modelliyordum, sonra ekibimle gerçek zamanlı olarak mekânları kuruyorduk. Genel tondan emin olmak için birçok test yaptık. Doğru sarı tonu bulmak için 50 farklı duvar kâğıdı denedik. Setimiz çok büyüktü, tam 2 bin 800 metrekare . Çekimde kaybolanlar bile oldu. Olayları aileleri olmalarına karşın yalnız hayatlar yaşayan karakterlerin bakış açılarından izleriz. Belirli bir anda birden fazla veya iki karakterin olduğu an çok nadirdir. Oldukça yalnız bir film” diyen Parsons labirent metaforuyla doğrudan The Shining (Stanley Kubrick/1980) filmine gönderme yapar. Nesnel kamera kullanımı, yapım ve ses tasarımları başarılıdır. Kane Parsons’ın yönettiği, Chiwetel Ejiofor, Renate Reinsve, Mark Duplass, Finn Bennett, Lukita Maxwell’in oynadığı Arka Odalar başarılı bir ilk film. Video oyunu meraklıları labirentleri iyi bilirler, bir hata oyuncuyu zeminden aşağı fırlatarak paralel bir boyuta, ulaşmamaları gereken ıssız bir mekâna gönderir, geriye dönüş olanaksızdır.
