Karbon yutağı, atmosferdeki karbondioksiti (CO₂) emerek depolayan doğal ya da yapay sistemlere verilen isimdir. Ormanlar, okyanuslar, sulak alanlar ve sağlıklı topraklar en önemli doğal karbon yutakları arasında yer alır.
Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli (IPCC) verilerine göre insan faaliyetleri sonucu ortaya çıkan karbondioksitin yaklaşık yüzde 44’ü atmosferde kalırken geri kalan kısmı doğa tarafından emiliyor. Okyanuslar emisyonların yaklaşık dörtte birini, kara ekosistemleri ve ormanlar ise yaklaşık üçte birini depolayarak küresel sıcaklık artışını yavaşlatan kritik bir denge oluşturuyor.
Ancak ormansızlaşma, yangınlar, kuraklık, toprak kaybı ve okyanusların ısınması karbon yutaklarının kapasitesini zayıflatıyor. Özellikle tropikal ormanların ve sulak alanların tahribi, doğanın karbon depolama gücünü azaltarak iklim krizini hızlandırıyor.
Son yıllarda karbon yakalama ve depolama teknolojileri gibi yapay karbon yutakları da gündeme geliyor. Sanayi tesislerinden çıkan karbonun yakalanarak yeraltına depolanması ya da yeniden kullanılması gibi yöntemler geliştiriliyor. Ancak uzmanlar, bu teknolojilerin doğal karbon yutaklarının yerini alamayacağını, yalnızca tamamlayıcı bir rol üstlenebileceğini vurguluyor.
Küresel sıcaklık artışını 1.5°C ile sınırlayabilmek için yalnızca emisyonların azaltılması değil, mevcut karbon yutaklarının korunması ve güçlendirilmesi de kritik önem taşıyor.
