Bugünün dünyası iç açıcı değil.
Toprağıyla, havasıyla, deniziyle, ormanıyla, ırmağıyla, gölüyle, sokağıyla, binasıyla kirletilen, çöplüğe dönüştürülen dünyaya kan, vahşet, saldırganlık, zorbalık, savaşlar ekleniyor.
Canlıların yaşam alanı kalmıyor.
Bu çöplükten insan da duyguları, düşünceleri, düşleri, inançları ile payını alıyor.
Her şeyin alınıp satıldığı, değerinin parayla ölçüldüğü bir dünyada insani olan ne varsa kültür, sanat, aşk, sevgi, dostluk tüketiliyor.
“Çocuklarımızdan ödünç aldığımız” geleceğimiz karartılıyor, oysa onların hakkı böyle karanlık bir dünya değil.
Sabahattin Ali, “İnsan olmak dokunuyor haysiyetime” demişti.
Yaşar Kemal, “Dağlar, insanlar ve hatta ölüm bile yorulduysa...” diye tanımlamıştı bu gerçeği.
YARALAYAN TABLO
Korkutan, yaralayan, kanayan bu utanç tablosunu gören sanatçı ne yapar?
Bunu görmek, sanatçının yüreğini burkup onu allak bullak etse de o, çöpün, kanın üzerinde uygarlığını sürdüren insanlığın her şeye karşın dünyayı güzelleştirebileceğini düşünür.
Dünyaya bakınca gördüğü bu tüketilme ve savaş görüntüleri, sanatçıya aşması gereken zorluğun ne denli büyük olduğunu gösterir.
Karşı karşıya olduğu gerçeklik, insanın dünden getirdiği bir sorumluluk olarak kapısını çalmaktadır.
Bir sanatçının, insanlığın temellerinin bombalamasını görmesinin verdiği hüzün korkunçtur.
Ve insanlık ve “insanın doğaya eklediği bir şey” (Alain) olan sanat bunu hak etmedi.
YENİ BİR GERÇEK YARATMAK
Bu utançla yaşamak istemez sanatçı.
Bu gerçeği insanlığın kaçınılmaz yazgısı olmaktan çıkarmak ister.
Çünkü özgürlük savaşımı bitmez, insan da sanat da tükenmez.
Sanatçı, yeni bir gerçek yaratabilmek için, çaresizliğe aman vermeyen düş gücünün sınırsızlığından alır gıdasını.
“Kuşlar gibi uçmasını, balıklar gibi yüzmesini öğrendik. Ancak bu arada çok basit bir sanatı unuttuk, kardeş olarak yaşamayı” diyen Martin Luther King, “...Şu anın getirdiği güçlüklere ve engellemelere rağmen bir hayalim var benim” der.
“İnsan soyunun, müspet bilimler doğrultusundaki, en bağımsız koşullar içinde, en mutlu olmasını isteme çabası... İnsanlığın, insanlık tarafından, insanlık için yöneltilme çabası adına sanat...” der Orhan Kemal.
SANATÇININ GÖREVİ
Sanat, özgürlüğün kardeşi, zamanı aşan bir ölümsüzlük arayışı, insandan, yaşamdan yola çıkıp insanlığa ulaşmanın değerli silahıdır.
Aziz Nesin, “Benim zenaatim yazmak.../ Benim zenaatim kavga/ Ekmek için/ Barış için” demişti.
Yaşamın ve zamanın dayattığı görevi “yeni bir dünya yaratmak” (Charlie Chaplin) olan sanatçı, yeryüzünden kötülüğün silinmesine katkıda bulunmak için günün yanlışlarını cesurca ortaya koymak, çirkinliklerden arınmış bir yarın arayışının düşçüsü, çağrıcısı olmak zorundadır.
“Anadolu” adlı şiirinde ne demişti Ahmed Arif:
“...Dayan kitap ile/ Dayan iş ile,/ Tırnak ile, diş ile,/ Umut ile, sevda ile, düş ile...”
