"All Her Fault”un ilk bölümünde Jenny (Dakota Fanning) ile Marissa'nın (Sarah Snook) sohbeti sırasında geçen bu cümleler, ebeveyn olmak veya daha özelde anne olmak üzerine çekilmiş bir dolu yapımla karşılaştığımız 2025'in güçlü hikâyelerinin bir özeti gibi adeta: “Hamnet”te çocuğunu kaybeden Agnes'in yasla mücadelesi, “Die My Love”da eşinin ilgisizliğiyle doğum sonrası psikozu şiddetlenen Grace'in yaşama tutunma çabası, “If I Had Legs I'd Kick You”nun annelikle mücadelesini kendi yöntemleriyle gerçekleştiren Linda'sı ve dahası… Her biri eşlerinin yokluğunda annelikle/ebeveyn olmanın yükümlülükleri, acıları, sorumlulukları, fedakârlıkları ve ödünleriyle başa çıkmaya çalışan anneler bunlar. Tıpkı “All Her Fault”un anneleri gibi yeteri kadar destek göremeyen tıpkı tüm anneler gibi, yorgunlar ve artık harika olmak istemiyorlar.
Prime Video'da gösterime giren “All Her Fault”u izlediğimde, 2025'in tüm bu -çoğunlukla- mükemmellikten uzak, bazen yasla dolu, bazense yalnızca "insan" olduğu unutulan annelerini hatırlamamın elbette bir nedeni var. Yakın zamanda anne olmuş ve bu hikâyelerin bir kısmını hamileliği sırasında izlemiş biri olarak annelik mefhumu üzerine bir şeyler söylemeye çalışan bu anlatılara haliyle daha fazla dikkat kesildim. Bilhassa annelerden beklenenlerin sınırsızlığını idrak ettikçe bu durmadan her gün harika olmak zorunda kalan/bırakılan annelerin yorgunluklarını ekranda izlemek daha anlamlı hale geldi. Öyle ki “All Her Fault”un, çocuğu kaçırıldıktan sonra "yegâne" suçlu haline gelen annesi Marissa ya da bakıcısının referanslarını yeterince kontrol etmeyen Jenny'nin "bitmek bilmeyen suçluluklarının" ortaklığı gözümde daha da belirginleşti.
ANNENİN KÂBUSU
Gerçekten de çocuğunu almak için gittiği evin kapısını çaldığında, oğlu Milo'nun (Duke McCloud) orada olmadığını öğrenen Marissa'nın yaşadığı dehşetle bir anda seyircisini bir kâbusun içinde bırakan All Her Fault'un, salt bir çocuk kaçırma draması olmak istemeyişinin altında yatan bazı nedenler var. Temelde senaryosunu bu mesele üzerine inşa etse de kurguladığı iki ana karakterin benzerliklerinin yalnızca zengin ve aynı elbiseyi giymeleriyle sınırlı kalmadığını öykü ilerledikçe daha iyi anlıyoruz. Çünkü bu iki annenin ortaklıkları ve kaderleri, bir çocuğun kayboluşunu yaratan etkenlerin ötesine geçiyor ve baba figürlerinin rolleri ekseninde birleşmeye başlıyor. Dizi ebeveyn olmak, sorumluluklar, ödenmesi gereken bedeller ya da yapılabileceklerin sınırsızlığı üzerinde dolaşırken soruşturma kapsamında hikâyeye eklemlenen Dedektif Alcarras'ın (Michael Peña) karakteri dahi ebeveyn olmakla sınanıyor. Hatta Marissa'nın eşi Peter'ın (Jake Lacy), öykü özelindeki rolünün dışında, kardeşleriyle olan bağının özünde bile ebeveyn sorun yatıyor. Antagonist Carrie (Sophia Lillis) bile hem geçmişinde hem de şimdisinde benzer bir ebeveyn "derdi”yle mücadele ediyor.
Andrea Mara'nın aynı isimli romanından uyarlanan dizi, böylelikle bir çocuğun kaçırılması hikâyesini çeperine yerleştirirken çekirdeğine annelik/ebeveyn olma halinin getirdiklerini koyuyor. Marissa ve Jenny'nin yaşadıkları, hiç bitmek bilmeyen suçluluk duyguları, babaların "görünmez" umarsızlıkları ve ebeveyn olmanın yükümlülükleri ile sonuçları “All Her Fault”un ana eksenini oluşturuyor ve her bir karakterden şüphe duymanıza neden olacak sürprizlerin ve aldatmacaların filizlenmesine olanak tanıyan bir gerilimi de ihmal etmiyor.
Megan Gallagher'ın Peacock için ekrana uyarladığı “All Her Fault”un, yalnız ve "günahkâr" annesi Sarah Snook ise dizinin ve tüm sahnelerin parlayan ismi. Dakota Fanning ile ortaklıkları göz kamaştırıcı hatta Sophia Lillis'in desteği etkiyi daha da katlıyor ancak sonunda Snook, tüm bir kadroyu gölgede bırakmayı başaracak kadar dokunaklı bir performans sergiliyor. Neticede “All Her Fault”, polisiye perdesinin ardına gizlenmiş anne olmanın tüm suçluluğu ve sorumluluğunun yarattığı karmaşayı derinlemesine inceleyen bir dizi. İsminden de belli olduğu üzere hepsi "onların" suçu…
Puanım: 7.5/10
