Galatasaray'ın Nijeryalı golcüsü Victor Osimhen, kariyerindeki önemli yapı taşlarını "The Players' Tribune" için kaleme aldı.
Nijerya'da geçirdiği çocukluktan Galatasaray'a uzanan hayat hikayesini anlatan Osimhen, kendisi hakkında önemli ifadeler kullandı.
"GALATASARAY'DA OYNAMAK İSTİYORDUM"
Napoli'nin ardından neden Galatasaray'ı seçtiğini anlatan Osimhen, Liverpool maçında Hollandalı savunmacı Virgil van Dijk ile arasında geçen konuşmaya da değindi.
Victor Osimhen'in Galatasaray'a geliş öyküsünü anlattığı ifadeler şu şekilde:
"Napoli’den ayrıldığımda kaç kişinin bana, ‘Türkiye’ye gitme. Delirdin mi?’ dediğini biliyor musun?
Eski bir menajerim bile bana, ‘Hayır, hayır, hayır. Oraya gitme. Akıllıca bir hamle değil,’ dedi.
Ama ben kafamla değil, Kalbimle düşünürüm. Galatasaray’da oynamak istiyordum. Napoli’de yaşadığım o duygudan sonra, herhangi bir kulübe nasıl gidebilirim? İmkansız. Sıkıcı…
Dünyanın en tutkulu ilk 3 kulübünden birine gitmek istiyordum. Beni gerçekten anlayan insanların onlar olduğunu düşünüyorum. Futbolu başka türlü yaşayanlar. Bir iş olarak değil, bir aşk hikayesi olarak.
İmza atmadan önce Okan Buruk’la telefonda konuştuğumda bana şunu söyledi:
‘Sana bir insan olarak, bir teknik direktör olarak ve bir baba olarak seni kulübümde istediğimi söylemek için buradayım. Ve biliyorum ki bu taraftar seni çok sevecek. Senin için her şeyi yapacaklar. Zor bir dönemden geçtiğin zamanlarda bile bu kulüp arkanda olacak.’
Türkiye’ye giden uçağa binmeden önce her şeyi Tanrı’nın ellerine bıraktım.
"İNANMIYORSAN VAN DIJK'A SOR"
Uçak indiğinde, gecenin bir yarısı, beni bekleyen 3 bin Galatasaray taraftarı vardı. Özel bir havalimanında. Uçağımı havadayken takip ediyorlardı!! İnsanlar beni kollarını açarak karşıladı. Bu his paradan daha değerli.
İnanmıyorsan, git Van Dijk’a sor. Liverpool’la oynadığımız Şampiyonlar Ligi maçından sonra onunla konuşuyordum, bana, ‘Adamım, bu nasıl bir atmosfer böyle!?’ dedi.
Ben de ona, ‘Kardeşim, dürüst olayım; buraya hiç gelmemiş olsaydım ve biri bana anlatıyor olsaydı, buna inanmazdım,’ dedim.
İmza attığımda herkes, ‘Ne yapıyor bu? Galatasaray’a neden gidiyor?’ dedi.
Ama hikayemi biliyorsan, bu sorunun cevabını zaten biliyorsun.
U-17 Dünya Kupası’nda Gol Kralı olduğumda bir muhabir bana şunu sormuştu:
‘Yoktan geldin. Artık herkes seni tanıyor. Ne başarmak istiyorsun?’
Cevabım, 15 yıl önce kuyunun dibinde verdiğim cevabın aynısıydı.
Ne istiyorum biliyor musun?
Büyüklük.
Kendim için değil. Benim gibi olanlar için. Bizden milyonlarca, milyonlarca var. Bir sonraki öğününü kazanmak için çalışmak zorunda olan çocuklar. Trafikte su satanlar. Çöplükte satacak bir şey arayanlar. Hayatta kalmaya çalışanlar. Dua edenler. Hayal kuranlar.
Bana huzur veren şey para değil. Virgüller değil. Saatler değil. Kesinlikle şöhret de değil; dürüst olmam gerekirse o epey sıkıcı.
Bana gerçek huzuru veren şey; Nijerya’ya eve dönmek ya da İstanbul’da bir sokakta yürümek. Üzerimde sadece normal bir kapüşonlu var. Ve ben hala BEN’im.
Çocuklarla konuşabiliyorum ve onlara şunu diyebiliyorum: ‘Hey, ben sendim. Sana benziyordum anlamında değil. Hayır, hayır. Ben direkt sendim.
Bir ayağında Nike, diğer ayağında Puma olan bir çocuk.
Biri 40 numara, diğeri 38 numara.’
Tanrı’nın lütfuyla başardım.
Benim hikayem kanıt olsun…
Bir bataklığınn kenarından başlayabilirsin ve yine de… yine de…
Adın, bin yıl boyunca insanların dilinde olabilir."
