Köşe Yazısı

Kapat
A+ A-

Ağlamak

04 Temmuz 2018 Çarşamba

25 Haziran Pazartesi sabahı. Gün yeni ağarmış. Seçim sonuçları aşağı yukarı belli olmuş. Sokağa çıkıyorum. Moda Caddesi’ni turluyorum. Küçük bir kafenin önündeyim. Caddeye en yakın masada bir çift. Birbirlerine sarılmış ağlıyorlar. Girip yanlarındaki masaya oturuyorum. Gözüm onlarda. Yirmili yaşlarda iki genç insan. Dilimi tutamıyorum. “Çocuklar, beni üzüyorsunuz diyorum.” Başlarını bana çeviriyorlar. “Elimizden başka şey gelmiyor”, diyorlar, “tüm umutlarımız yıkıldı.”
Hiçbir şey söylemiyorum. Aklıma Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar romanından bir cümle geliyor. “Gel seninle bir daha ağlayalım; yaşanmışlara, yaşanmamışlara, bir de hiç yaşanamayacaklara.”
Biliyorum, ağlamak insanı ferahlatır. İçini boşaltır. Bir yerde okumuştum. Ağlamanın bir hormonal etkisi de çevredeki diğer insanlarda oksitosin hormonunu tetiklemesiydi. Böylece ağlama sesi etraftaki insanlarda şefkat duyma ve empati kurma gibi hisleri uyandırıyordu. Ama onların böyle bir amaçları, niyetleri yoktu. Yalnızca ağlıyorlardı. Umutsuzluklarını, yıkılmışlıklarını dışavuruyorlardı.

***

Konuşuyoruz. Kardeşlermiş. İkisi de üniversite öğrencisi. Kız olanı, “Abi”, diyor, “gözümüzü bu iktidara açtık. Kolay değil, tam 16 yıl…” Bu 16 yılda hocalarının üniversiteden atıldıklarına, arkadaşlarının tutuklandıklarına, sevdikleri gazete yazarlarının cezaevlerine kapatıldıklarına tanık olmuşlar.
“Umudumuz nasıl kırılmasın” diye soruyor erkek olanı. Umut, fakirin ekmeğidir, fakirlik umudu yeşertir, besler diyorum. Biz toplumca fakirleşiyoruz. Özgürlüklerimiz kısıtlanıyor, fakirleşiyoruz. Demokrasimiz ortadan kaldırılıyor, fakirleşiyoruz. Temel insan haklarımız çiğneniyor, fakirleşiyoruz.
Bu kötü gidişin sonu nereye varacak? Bu gidişe dur demekten, bu gidişi durdurmaya çabalamaktan başka bir yol var mı? İşte bu soruların yanıtını vermekle başlar umutlarımızın yeşermesi.
Başka ne diyebilirdim ki?

***

Sonra söz seçimlere geliyor. Muharrem İnce’nin estirdiği rüzgâr onları da etkilemiş, umutlanmışlar. “Bir çiçekle bahar gelmez” diyorum, “daha yolun başındayız!”
Yurtdışından örnekler veriyorum. Almanya’dan, Fransa’dan, İspanya’dan, İtalya’dan. Bu ülkeler, Cumhuriyet Halk Partisi’nin de savunduğu sosyal demokrasinin, demokratik sosyalizmin en güçlü olduğu ülkelerdi. Artık değiller. Dünyadaki genel konjonktür bu görüşlerin aleyhine işliyor. CHP ya toplumun tüm kesimlerini kapsayacak politikalar üretip kendini topluma inandıracak ya da dünyada birçok örneği görüldüğü gibi köklü fakat kendini hep muhalefette konumlandıracak bir siyasal yapılanma olarak kalacak.
Muharrem İnce bu sürece bir itirazdı. Ve bu itiraz toplumun geniş kesimlerinde kabul gördü.
Şimdi iş CHP’ye düşüyor.
Partinin kendini farklı bir düzlemde derleyip toparlaması gerekiyor.
Bakalım zaman ne gösterecek?

Tümü Deniz Kavukçuoğlu - Son yazıları

Veda 28 Eylül 2018 Cum
Cumhuriyet Halk Partisi: Yeniden (2) 13 Temmuz 2018 Cum
Cumhuriyet Halk Partisi: Yeniden (1) 11 Temmuz 2018 Çar

Cumhuriyet Arşivi Gazete Kupürlerinde:

Muharrem İnce