Tahlisiye sandalında 16 saat

Koronalı günler başlar başlamaz ülkeler arasında karşılıklı uçuşlar durdurulunca, Ankara’daki Kanada Elçiliği’ne adımı yazdırmıştım, “Bir süre için İstanbul’daydım, işlerim uzadı, ailem Edmonton’dadır”.

17 Mayıs 2020 Pazar, 06:00
Abone Ol google-news

Böylece Başbakan Trudeau’nun tahliye listesine eklendim. Federal hükümet dünyanın neresinde olursa olsun Kanadalıları geri toplamayı vazife edinmişti, elçilikler haldır haldır çalışıyor, tek tek isimler saptanıyor, temaslar kuruluyor; hummalı bir faaliyet ki sormayın. Sonunda haber geldi, İstanbul Havalimanı’ndan cumartesi günü uçağınız kalkacak, tek ve son uçaktır denildi; bindin bindin.

Cuma günü erken saatlerde telaşeye gerek yok diye ağırdan alıyorum! Ben, koronalı haberlere dünyamı kapatmıştım, tek başına kalmış insanlara ait bildik psikolojik savaşı veriyor, sosyal medyayı dinlemiyordum: “Filanca hastanede doktor amcam dedi ki, yüzlerce vaka varmış” kulak asmam. Fakat sokağa çıkma yasağından da haberdar ol, değil mi; onu da bir öğrencim haber verdi, yoksa kös yatacak, sabah ekmeksiz uyanacağım İstanbul’da.

UÇUŞA ERTELEME

Derya arıyor, saat 23.00; zaman yok, geceden havalimanına gitmeli. Elime ne geçerse valize doldurup bir taksiye bahşişiyle cep boşaltan bir para verip uçağı beklemek üzere havalimanına vardım. Kapılar kapalı, uçak iptal ama pazartesiye kalkacakmış. Döndük aynı taksiyle, taksicinin keyfi gıcır, boş dönmüyor. Pazartesi sabahı uçak kapısındayız, işlemler, denetlemeler, iki yüz civarında Kanadalı sıraya girdi, THY’den anlaşmayla kiralanmış uçağa doluşuldu. Nuh’un gemisine biner gibiyiz!.. Uçakdaşlarıma bakıyorum, herkesin yüzüne kaygılı bir umut yansımış, sanki Titanic batıyor da biz kurtarma sandalına canımızı zor atıyoruz.

Kanada’da virüs yok mu zannediliyor! Var; olmaz mı! Ama oradayken tek kelime İngilizce konuşmayan, Batı/AngloSakson kültürüne sırt çeviren, sabah akşam Türk dizilerini izleyen, Kanada’nın kamusal alanına geriden izleyici kalıp bütün gün Ankara’daki siyasi işlere burnunu sokan bazıları şimdi sıkı Kanadalı olmuşlar. Zira Başbakan herkese üç ay boyunca ikişer bin dolar verecek... Bu arbede bitsin, tekrar dönerler “memlekete”... Bana gelince zaten var olan dönüş tarihimi uçakların iptali uzayacağından erkene almış oldum; işimi de tam yaptım, eksiksiz. Şimdi, tekrar Kanada yazıları yazmak üzere İstanbul’dan ayrılıyorum.

Elçilik uçak ayarlamasaydı maceraya kalkışacaktım, hani serüveni de severim. Deyin ki Jules Verne’nin 80 Günde Devriâlem romanındaki Sir Phileas Fogg’um... Kanada’ya geri dönüş yolları kapanınca neler araştırmamıştım... Evvela Katar’a gidecektim, zira THY oraya hizmeti asla kesmez. Oradan Nijerya başkenti Lagos’a her gün bir uçak varmış dediler, “Olsun, ben giderim n’olacak” dedikçe dostlarım delirdiğime kâni oldu.

Lagos, Yeni Kıta’ya en yakın Afrika şehri, oradan bir uçak daha, ver elini Rio de Janeiro. Uçak yoksa palamar çözen bir şilep falan da mı yoktur; vardır herhalde. Rio’da ne yapacağımı hayal memurlarım henüz kestiremiyordu, oradan ilerisi meçhul. Herhalde Kanada’ya doğru uçan kaçan birileri olmalıydı, onlara takılır, işte öyle böyle gezerek giderdik. Hayalim olmadı, elçilik işe karıştı, planlarımı bozdu...

SÖZE GÜVEN...

Bütün hayal, bana, E.M.Remarque’un muhteşem romanı “Lizbon’da Bir Geceyi” anımsatmaktaydı. Tıpkı, 2. Dünya Savaşı’nda Almanya’dan güneye kadar Nazi casuslarından kaçarak Lizbon Limanı’na dek gelmiş ve ertesi sabah Amerika’ya kalkacak bir şilebe binmek hazırlığındaki evli Yahudi çiftin son dakikalarına ait o gerilimi yaşıyordum; referanslarım da hep romanlardır. Zira ben bir vakitler çocukken, şimdi başlığını bile hatırlamadığım herhangi bir romanın kapağını açıp içine girmiş, oradan bir daha çıkamamış biriydim.

Uçakta çay kahve de yok, isteyene su dağıtıyorlar. Tahlisiye sandalına bindin mi bunları aramayacaksın; insan her şeyi sineye çeken bir varlık, hemen alıştık, hatta iyi de oldu, ne o öyle sabah akşam çay, kahve bile dedik; haklı çıkardık kendimizi. Hasılı tahlisiye sandalımız uçuyordu. Aktarmasız Toronto’ya varılacaktı, indiğimizde karantinaya alınıp testlere tabi tutulacağız zannediyordum; öyle denilmişti, yapılmadı.

Bunun yerine vatandaşının sözüne itibar eden bir devlet anlayışıyla kapıda memurlar nasılsın iyi misin, diye sordular; iyiyiz diyenler geçti, kimse de galiba yalan söylemedi. Edip Cansever’in “Ben Ruhi Bey nasılım”, dizesi aklımda, memura iyiyim dedim, yalan da söylemedim.

UÇAKTA 5 KİŞİ

Toronto Havalimanı Kuzey Amerika kıtasında ABD ve Kanada’nın aktarma noktalarından en önemlisi, taşra uçuşlarının çoğu buradan yapılıyor. Edmonton uçağına bilet alırken gişelerden birisinde boş oturan sevimli bir genç memur kızcağız öteden bana bakıyordu; geldi, Türk müsünüz dedi, Tokatlıymış. Uçaktan inince aktarması olanlar dağıldık.

Ben Edmonton’a kalkacak küçük uçaktaki toplam 5 yolcudan biriydim; bindim, varacağım yere vardım işte. Batan gemiden kurtulup okyanusta tahlisiye sandalında Mr. Parker adlı Sirk hayvanı kaplanla baş başa kalmış Pi’nin Yaşamı kadar ilginç değildi bütün bunlar ama bu romanın yazarı Yan Martel’in memleketindeydim işte.

[email protected]