En rahat maç

Vaadi olan bir maçtı bu. Futbolu geometrik bir oyun gibi gören, başarabilse her atağın sinüs-kosinüsünü almaya heveslenen iki teknik adamın takımı sahadaysa farklı bir şey bekleyemezdik. Hakkını verelim. Öyle de oldu. Ama biraz tek taraflı bir şekilde...
Daha ilk dakikasından oyunu aldı Fenerbahçe. Aykut Kocaman’ın sorgulanan onbiri sahneye bir çıktı, pir çıktı. Maçın büyük bölümünde her şey istedikleri gibiydi. Belki de sezon başından beri hiç olmadığı kadar... Önde bastılar. Rakibi bozdular. Akıl hep ön plandaydı. Ve bunu formda Alper’siz, nedensiz Valbuena’sız, gol atamayan Aatif’lı, sıradan olduğu söylenen Fernandao’lu başardılar. Nasıl oldu da oldu peki? Bir kere takıntılı derece saha içi planı önemseyen bir teknik adam olarak Kocaman’ın tüm isteklerini işleme sokabilecek bir onbirdi bu. Doğaçlama hiç yoktu. Her hamle çalışılmış bir gidiş yolunun parçasıydı. Doğru uygulama da gelince pozisyonlar yağmaya başladı.
Buna karşın Başakşehir, sanki biraz fazla özgüvenden bu maçın önemini kaçırmış gibiydi. Eksiktiler tamam, rakip de zorluydu. Ama işin ciddiyetini anlamamış gibi duruyorlardı. Kendi sahandan pasla çıkma konusunu öyle abarttılar ki, rakibin tüm hamleleri işledi. Yenik duruma düşünce biraz ayıldılar, ama Fenerbahçe istim üzerindeydi artık.
Yine de hamle yapabilirdi Abdullah Avcı. Her zaman bir B planı olurdu sonuçta. Ama oyunu değiştireceğine, mesela alanı daraltıp daha önde kuracağına, oyuncu değiştirmeye gitti Avcı. Ve tam bu anda geldi ikinci Fenerbahçe golü. İnfazı yaparcasına. Bundan sonrası Duvara Karşı filmine döndü. Umutsuzca çıkış aradı ev sahibi. Oysa Kocaman’ın takımı sımsıkı duruyordu sahada.
Hak ederek kazandı Sarı-Lacivertliler. Bu sezon hiç olmadığı kadar rahat bir şekilde. Böylece bir kez daha anlamış olduk: Bu lig daha çok su kaldırır.
NOT: Maçın perde arkasında neler neler vardı yazacak. Hocalar, kulüplerin simgeleri, tribünler, Arda, Fener lehine hata yapan hakem... Ama memleket yazdırmıyor. Her gün bir karabasan olunca, bazen futbol sadece futbol olarak kalsın diyor insan. Yoksa kalem oynatacak mecal kalmayacak.