Aslında her şey apaçık!
Yurttaş çoğunluğunun
güvenini yitiren
siyasal otorite, bir yandan
göstermelik yumuşama
hamleleriyle muhalefeti
atalete sevk etmeyi
tasarlarken, öte yandan
dağılan kitlesini İslam
dininin en tutucu yorumunu
vurgulayarak kendi altında
bütünlemeyi hedefliyor.
Alelacele karşımıza dikilen
“Türkiye Yüzyılı Maarif
Modeli” de bu hamlenin bir
parçası.
SÖZCÜKLERİN ÖNEMİ
Önce şu “maarif” sözcüğü;
niçin herkesin anlayacağı,
yıllardır kullanılagelmiş
“eğitim”, değil de “irfan”
sözcüğünü bilmeyene bir
anlam taşımayan “maarif”?
Biz insanlar genellikle
sözcüklerle düşünürüz;
sözcükler adeta beynimizin
kavram haritasını dokurlar.
Düşünce, sözcükten sözcüğe
yol bularak beynimizde
oluşmasını sürdürür.
Atatürk boşuna mı Türkçeyi
Osmanlıca söylemin
sultasından kurtarmayı
hedeflemiştir! Sözcükleri
birbiriyle etkileşime
sokamayan beyinler
kavrama yeteneğinden ve
yaratıcılıktan yoksun kalır;
sadece ezberler.
Sağ siyasal yelpazenin,
Osmanlıca söylemin hiçbir
zaman halk kitlelerine mal
olmadığının farkındaki
gerçekçi kadroları, 12 Eylül
zihniyetinin Osmanlıca
merakına rağmen, kitlelere
yalın bir Türkçe ile
seslenmeyi sürdürerek
taraftar kazandılar. Ancak
günümüzde siyasal
İslamcıların oyunu
değiştirdiği gözlemleniyor;
kitleyi ikna diye bir hedefleri
yok! Çocukluktan itibaren
beyinleri işlemeyen kuşaklar
yetiştirmek gibi bir hedefleri
var.
Anılan “maarif modeli”nin,
ruhu da lafzı da TC
Anayasası’nın değiştirilemez
hükümlerinden laiklik ile
çelişmekte. Eğitimi, Osmanlı
döneminde dahi görülmeyen
tutucu ve dayatmacı bir dinci
kılıfa sokmakta. Bin kere
söylendi, laiklik dinsizliği
vaz etmek değildir; devletin
topluma ve bireyin özel
yaşamına dinsel pratikler
dayatmamasıdır. Bireyin
iç dünyasına müdahale
etmemesidir. Ayrıca bu
ülkenin İslamın daha
hoşgörülü yorumlarına
inanan geniş kitleleri olduğu
gibi, başka dinlere mensup,
ya da agnostik ve/veya
ateist yurttaşları da vardır.
Devlet tüm yurttaşlarındır!
Hatırlamakta yarar var ki
bugüne değin laik toplum
düzeninden yana hiçbir
yurttaş bir diğerini dindar
olduğu için hırpalamamış
ama maalesef kara cahil
bağnazlık hepimizin
hafızasında olan katliamlar
yapmıştır.
BİLİMSEL DÜŞÜNCE
Anılan modelde bir ifade vardır ki hazırlayıcıların bilimsellikten ne kadar uzak olduklarını apaçık ortaya sermektedir: “Değişmez bilgi”! Bilimsel düşüncede böyle bir kavram yoktur; bu kavram dinsel dogmanın tarifidir. Doğa kanunları değişmez mi? Koşullar sabit kaldıkça, evet. Peki koşullar sabit midir? Su 100 derecede kaynar; sadece deniz kıyısında. Başka yerlerde derecede küçük farklar olur. Böyle farklar, insan soyunun gündelik hayatında -eğer o hayat düzenli akıyorsaönemsenmeyebilir; ancak kâinat insan soyundan ibaret değildir ve dünyamızın doğası günden güne değişmektedir!
Sıradan zihinlerimize ürpertici gelen bir “en küçükler” (mikro canlılar, örneğin virüsler) ve “en büyükler” yani gök cisimleri ortamlarının kesiştiği ara yüzde, ikisini de beş duyumuzla kavrayamadan var olmaktayız, biz insanlar. Beş duyumuzun dışındaki bu ortamlarda olacak en ufak değişimler büyük ve yaygın sonuçlar vermektedir; örneğin dünyanın yörüngesinde ve eksenin eğimindeki en ufak değişiklik iklimde büyük değişikliklere yol açmaktadır. İnsan kısmı aya gitti, yanında küçük bir şişe su götürseydi, 100 derece kaynayacağı kesin miydi?
Ayrıca, gerek insan gerek diğer canlıların sağlığıyla ilgili meslek erbabı, meslek hayatları boyunca tıbbi bilginin ne kadar sık ve bazen büyük ölçüde değiştiğinin farkındadır.
Bu “maarif modeli”,
somut hayatla baş
edemeyen, sorunları
kavrayamayan, dolayısıyla
çözüm üretemeyen, bilge
Türkçemizin “Ensesine
vur, lokmasını al” diye
betimlediği insan tipi
yaratmak için bire birdir. Bu
ise bir “beka” sorunudur.
