Dün Rotary kulüplerinin
“bilim ve barış” konulu
toplantısında Şevket Ruacan
ve Mustafa Çetiner hocalarla
birlikte konuşmacıydık. Konuşmam,
bilimin başardıklarını anlatırken,
dünya barışına katkıyı başaramadığı
üzerine idi.
Bilim insanları, dünyanın ismi
konmamış en evrensel kurumsal
yapısıdır. Küresel işbirlikleri
olağanüstüdür. Bir ülkede yapılan
araştırma, dünyada ilgili bilim
insanları tarafından eleştirilir, katkılarla
geliştirilir, yanlışlıkları ortaya çıkarırlar,
bu araştırmadan esinlenerek yepyeni
araştırmalar gündeme gelir...
Ortak amaç, bilimsel hakikate sadık
kalınarak en doğru bilgiye ulaşmaktır.
Ne din, ne ırk, ne dil ayrıcalığı
aralarında vardır (şüphesiz genel
doğru olarak yazıyorum, yoksa arada
sırada sorunlar çıkar).
BİLİM VE SİYASETİN
KAVGALARI
Ruacan Hoca dedi ki bilim insanları birbirleriyle kavga etmez, ederlerse hakikate ulaşmak içindir, bilim üzerinedir; ama ülkeler, siyasiler birbiriyle topla tüfek savaşırlar.
Bilim ve siyaset ilişkisi üzerine
ileride pek çok yazıda işleyeceğim.
Bilimin barışa katkılarının
başarısızlığının temel nedeni,
iktidarda olamayışıdır.
Bilimcilerin kendi aralarında
kurdukları hakikat diliyle, siyasilerin
kendi aralarındaki çoğu yalan ve
tahakküme dayanan dili arasında
zerre ilişki yoktur.
Politikacı bilimin yarattığı
parasal değerleri, barış için değil,
gerektiğinde savaş için de kullanır.
Muazzam paralar silahlanmaya
aktarılır.
POLİTİKACI İÇİN BİLİM
BİR GÜÇ ARACIDIR
Politikacı, bilimi güç aracı; diğer ülkeler üzerinde hegemonya ve sömürü aracı olarak kullanır.
Bilim, bilgi, resmen iktidar olmadıkça, dünyada savaşların sonu gelmez, barışa da hizmet edemez.
Bilim ve siyaset, tamamen iki ayrı dünyadır. Dahası bazen birbirlerini reddedebilirler de.
Ama bilimin iktidar olma olasılığı bugünkü dünya yönetim sistemlerinde yok gibidir.
Gerçi pek çok ülkede kurumsal siyaset, bilimin yarattığı değerleri, ülke ve kendi çıkarına olduğu için bilimi son derece destekler. Para akıtır.
Fakat yine de bu destek, bilimin barışa hizmet etmesine yaramaz.
Ama siyasetin kulak verdiği ülkelerde, bilimin yararı büyüktür. Mesela deprem ülkesinde Japonya’da hasarlar çok azdır.
Bu konu uzun, tartışmaya açık, ileride deşeceğim.
CEZAYI ÜLKE-TOPLUM ÇEKER
Bilimin özellikle bizim gibi ülkelerde
tam “iktidarsızlığı”nın cezasını tüm
ülke çeker, tüm toplum çeker.
Toplantıda tartışma sırasında bir
genç, konuyu ülkemize, son depreme
getirdi ve bilimin siyasi iktidarlar
üzerinde sıfır etkisinin, ülkeye verdiği
zarara dikkat çekti.
Çok doğru.
Türkiye deprem ülkesi mi, evet. Bunu bilmeyen var mı, hayır, bırakın tüm dünya bilimcilerini, sağır sultan bile bilir.
Her depremde Türkiye’nin nasıl fay hatlarıyla kuzeyde güneyden Ege’den kuşatıldığını gösteren haritalar ekranda boy gösterir.
EĞER TOPLUMU SEVSELERDİ..
Bu ülkede işbaşına gelen siyasi
iktidarların zerre aklı, millet sevgisi,
ülke sevgisi olsaydı, yaşadığımız
ağır depremlerin acısını yüreğinde
hissederek, yarattığı ekonomik
kayıpların büyüklüğünü düşünerek
haritayı önüne koyar, ülkenin milletin
depreme karşı güvenli hale getirilmesi
için, yapılacak işlerin tümümün
kararını vermesi için, çalışmaları
sadece uzman ve bilimcilerden
oluşan bir Deprem Konseyi’ne
devrederdi.
Bu, ülkenin güvenliği ve milletin
geleceği için iktidarının bir
parçasından vazgeçmek demek
olurdu ve doğru bir iş yapmış
olurlardı.
Bugünkü 50 bin insanımızı
kaybetmenin acısını ve yıllarca
sürecek travmasını yaşamazdık.
100 milyar dolarlık bir kaybı
yaşamazdık.
Şimdi söyleyin: Siyasi iktidarlar, ülke-toplum yararı için mi çalışıyorlar?
