Mozart, bu adı taşıyan bir opera yapıtı
besteledi.
Konu, Osmanlı Sarayı’na
kaçırılan bir kızın kurtarılışı idi. Wolfgang Amadeus Mozart, müziğin bu dâhi
çocuğu (1756-1791), bu yapıtıyla “saray”ın karanlık işler yapılan bir
yer olduğuna da vurgu yapıyordu.
Bütün “saraylar” kuşku dolu işlerin yapıldığı yerler olmuştur.
“Saray
entrikaları” deyimi boşuna değildir.
“Saray soytarısı”, “saray
borazanı”, “saray şakşakçısı” saraya yanaşıp çıkar sağlayanları tanımlayan
terimlerdir.
“Saray”, yukarıda bir yerde durur, saraya “çıkılır”,
orada karanlık bir güç vardır.
“Saray”, bütün şaşaasına, bütün şatafatına, bütün debdebesine
karşın kuşkulu, entrikaların döndüğü, karanlık dehlizlerinde nelerin yaşandığı
bilinmeyen bir yer olarak bilinir.
Türkiye Cumhuriyeti, sarayın
sembolü olan her şeyi reddeden bir meydan okuma ile kurulmuştur.
* * *
Çankaya Köşkü, İstanbul’daki “Padişah Sarayı”na karşı verilen mücadelenin
simgesidir.
Köşk, Saray’a karşıdır.
Köşkte oturan Kurtuluş
Savaşı’nın Gazisi’dir, Büyük Millet Meclisi’nin Reisi’dir, ülkenin
Cumhurbaşkanı’dır.
Saray’da oturan ise sultandır,
halifedir, ülkenin tek hâkimi, ülkenin tek adamıdır.
Genç Cumhuriyetin kuruluşu
saraya ve onun temsil ettiği her şeye karşı verilen mücadelenin sonucudur.
AKP “Reisi”nin Ankara’da bir saray yaptırması boşuna değildir.
Ankara’nın ortasına dikilen “Saray”, Atatürk Cumhuriyeti’ne karşı çıkan bir anıt anlamındadır.
“Sizin köşkünüze karşı bizim sarayımız.”
Atatürk Cumhuriyeti’ne karşı
Osmanlı sultanlığı.
R.T. Erdoğan’ın “İtibardan tasarruf olmaz” sözü, itibarın
nerede arandığını gösteren açık beyandır.
İtibar saraydır, şatafattır,
debdebedir, gösteriştir.
Geçmişte kız kaçırışı opera
yapıtı olan “saray”, günümüzde siyasal
tuzakların gizlenen yuvası mı olmaktadır?
“Saray’a giden CHP’li” olayı, ne yazık ki ülkenin
içine sürüklendiği anomiyi (değerlerin kayboluşunu) göstermektedir.
Cumhurbaşkanlığı gibi saygın
bir makamı temsil etmesi gereken “Saray”, gizli entrikaların döndüğü
bir yer durumuna gelmekte, buraya gelip de CHP başkanlığını konuşan “parti haini” ile bunu konuşan “Reis” de kuşkulu bir duruma sokulmaktadır.
Bu olay, bir özür ile, bir “yanılmışım” sözcüğü ile kapanmayacak
önemdedir.
Aslında, “tek adam
iktidarı”nın ne denli kırılgan bir zeminde durduğunu
göstermektedir.
Bir gazetecinin bir
gazeteciden “duydum”, “kaynağımı açıklamam”, “ama teyit
ettirdim, kaynağım ısrar etti” gibi rivayetlerle açıkladığı olay, ortalığı
karıştırmaya yettiyse bunun anlamı “artık ortada güvenilecek hiçbir
şeyin kalmadığı”dır.
Güven bunalımı Saray’dan
sokağa kadar her yere yayılmıştır.
Bu durum ülkenin en büyük
kaybıdır.
Ya Cumhuriyet Halk Partisi?
Eğer CHP’nin gücü “başkanının kim olacağında”
görülüyorsa ortada büyük bir sorun var demektir.
Başkanın Kemal Bey değil de Muharrem Bey olması ya da Ekrem Bey olması Cumhuriyet Halk Partisi’nin iktidar olması için gerekli
görülüyorsa bu da zayıflık demektir.
Bir “siyasal
parti”nin güç kaynakları ilkeleri ve örgütüdür.
İlkelerinden güç almayan,
örgütünü başarıya hazırlamayan bir siyasal parti ancak kişilerden medet umar.
Böyle bir CHP’nin, bugünün
AKP’sinden farkı kalmaz.
CHP, kişilere değil,
ilkelerine sarılmalıdır.
CHP, örgütünü ilkelere dayalı
başarısı ile iktidara hazırlamalıdır.
CHP, iktidar olacağına toplumu
inandırmalıdır.
Bunun için de mırıldanarak
değil, açıkça meydan okuyarak iktidarı istemelidir.
AKP’nin zayıflamasına değil,
kendi gücüne dayanmalıdır.
Hayatın her alanında sesini
yükseltmeli, sözünü söylemelidir.
Başkan, bütün bunları temsil
eden bir simge olmalıdır.
Başkan, partinin güçleri olan
ilkeleri ve örgütü temsil etmelidir.
Başkan, partisinin geleceğini
anlatabilmelidir.
CHP, AKP’nin akışına kendini
kaptırarak iktidara gelemeyeceğini anlamalıdır.
CHP, Saray’a karşı “Halkevi” olmalıdır.
CHP, halkın evi, halkın yeri,
halkın yuvası olmalıdır.
Saray’a kim çıkarsa çıksın,
başarı halkın evinde olmaktır.
Başarı her zaman doğrunun,
dürüstün, insandan yana olanın, insan için çalışanın ödülüdür.
Tarih bize bunu gösterir...
