Tarih 17 Nisan 2009, Beşiktaş’taki malum, kumpas mahkemesi. Saat gece yarısını çoktan geçmiş. 4 gün Aksaray’daki polis merkezinde bir odaya kapatılıp, polis tarafından ön sorgulama yapıldıktan sonra Beşiktaş’taki kumpas mahkemesine getirildim.
Diğer 6 “Ergenekoncu” profesörle birlikte. Tuvaleti bile olmayan binada, tahta oturma iskemlelerinde 4-5 saat uzanarak uyukladıktan sonra, o günlerin “ünlü savcısı Zekeriya Öz’ün huzuruna”, ifade vermek üzere çıkarılıyorum. Yanımda Cumhuriyet’in avukatı Tora Pekin var. Odada bir de sekreter bulunuyor. İçerisi loş.
Zekeriya Öz: Buyurun hocam.
Erol Manisalı: Evet, buyurduk Zekeriya.
Z.Öz: (Önündeki notlara bakarak) Hocam sizin de ne kadar fazla suçunuz varmış böyle…
E.Manisalı: Söyle bakalım, ben de öğreneyim, neymiş onlar.
Soruşturmanın başlardan beri düzenlenmiş bir kurgu ve kumpas olduğunu çok iyi bildiğimden hiç ciddiye almıyorum. Bu, adalete saygısızlık değil, adaleti yok eden sahtekârlara tepki.
Z.Öz: Hocam siz, Cumhuriyet’teki bir makalenizin son cümlesinde “iş artık halka düştü” demişsiniz. Bu isyana teşvik değil mi?
E.Manisalı: “Öyle demeyip iş artık postallılara, imamlara, sermayeye mi düştü diyecektim”.
Z.Öz: Makalelerinizdeki tarifler düzeni bozmaya yönelik ifadeler, ben öyle görüyorum.
E.Manisalı: Trajikomik bir yaklaşım: “Bana sen tank resmi çizmişsin, bana saldırıyorsun demek gibi bir şey”.
Z.Öz: Evinizde açılmamış bir zarf bulundu. Üzerinde “Cumhuriyet’in yeniden yapılandırılması” yazıyor. Bu suçtur.
E.Manisalı: O zarf Cumhuriyet gazetesi tarafından 1999’da (2009’dan 10 yıl önce), bütün gazete mensuplarına gönderilmiş.
Ben açmamışım bile.
Gazetenin 1999’daki ekonomik durumu ile ilgili bir sirküler olduğunun farkında değil misin? Sen şimdi bunu iddianamene mi koyacaksın? Yakıştıracaksanız bari doğru dürüst bir şey bulun.
Zekeriya Öz’ün beni sözüm ona sorgulaması sırasında bunun gibi 20-30 tane trajikomik anektod var. O bir savcılık soruşturması değildi. Ergenekon düzmecesinde yapılmış savsakça ithamlardan biriydi. İnanır mısınız, saatler sürdü.
Zekeriya Öz bugün kaçmak zorunda kaldı. Kurdukları tuzağa kendileri düştüler.
Hep düşündüm; o malum mahkemenin Beşiktaş’ta olması, acaba Beşiktaş “çArşı’nın” doğmasını etkilemiş olabilir mi?
