\n\n\n
Serin ve yağmurlu akşamları özlerdi. Yaşamını sımsıkı kucaklamayı. Batık kentleri, kasabaları. Dereleri, gürül gürül akan çeşmeleri.
\nNeredeydi o caddeler ve parklar? Neredeydi bir yelkenli gibi denizin üstünde beşik gibi sallanan yürekler?
\nAldatıcı ama erdemli düşler görürdü eskiden.
\nDik duran siyasetçiler, gazeteciler, aydınlar!
\nSeven ve sevilen her şeyi yıldızlara, kuşlara, ormanlara inat, doğan güneşe, yağmura, fırtınaya inat unutmuştu.
\nKıpırdanmayıp aynı yerde soluksuz durduğu yılları anımsadı...
\nAğlamıştı kimi zaman, kimi zaman gülmüştü...
\nAşka karşı gelenlere amansız savaş açmış, sevdanın resimlerini çoğaltıp çocuklarına armağan etmişti.
\nSosyalizme inanmıştı o yaşta!
\nEski yoldaşlarını anımsadı, fırdöndüleri, kalemini satanları, siyasetin bitpazarında dolaşıp adam olduğunu sananları.
\n***
\nŞimdi bir köşede, hastane odasında eski mevsimlerin, kaçıp giden yılların geriye dönmesini beklerken gözleri buğulanıyordu.
\nKanadı kırık kuşların ona sevindirici, aydınlık günlere ilişkin haber getireceğine inanıyordu.
\nBen uzaktan izliyordum onu...
\nSessizlik bize göre değildi... Yılmak yıkılmak...
\nBelki eski hırçınlığımız, delişmenliğimiz törpülenmişti ama Aydınlanma Devrimi’ni, gerçek Atatürkçülüğü, sosyalizmi savunuyorduk fırdöndülere inat.
\nAlevlerin alacakaranlığında, yitik zaman masaları, söylencelerin ülkesinde insan olmanın erdemini yaşamıştık onunla.
\nKavgalarımız olurdu, bir saat sonra unuttuğumuz...
\nŞiirlerimiz ve şarkılarımız.
\nAkan suyun yanı başında duruşumuz...
\nKuşlar çinko damı gagalarken başımızı göğe çevirip bakışımız.
\n***
\nSen bir hastane odasındasın...
\nGözlerin nemli...
\nGözlerin hüzünlü...
\nSiyasetin rezilliği, maskaralığı, üçkâğıdı canını sıkıyor üstelik biliyorum...
\nBil ki sessizlik bize göre değil.
\nÖzgürlük destanının sayfalarını karıştırırken o 1 Mayıs’ları düşün, 6. Filo’ya karşı direnişimizi.
\nAydınlık bir coşkuyu yakala...
\nGazetelerin birinci sayfasındaki siyasi haberler, Demirel’in “Hiç kimse için ricacı olmadım, Mehmet Haberal hariç” açıklamasını da boşver, olan olmuş bir kez.
\nSen düşünme bunları, bırak Kemal Kılıçdaroğlu düşünsün!
\nKütahya’da yaşanan siyanür yıkımı, çeşmelerden akan zehirli su, yağmalanan ormanlar, dağlar, koylar, bükler.
\nBen onlarla ilgileniyorum...
\nO son fırtınayı, yağmuru, şimşeği, gök gürültüsünü anımsa.
\nKar yüklü gergin dalları... O yok olmaya yüz tutan Manyas Kuş Cenneti’ni... Kirlenen denizlerimizi, ırmaklarımızı... Düşün bunları...
\nSenin içini rahatlatacak, göreceksin!..
\n***
\nKendi içinde çoğalan yalnızlığı Kenneth Rexroth’un dizelerinde gider, haziran şarkılarını mırıldan Karşıyaka’da...
\n“Al bir şafakta geçtim ağır ağır / Evinin önünden / Kalkıktı pancurlar, pencereler açıktı. / Gölden esen hafif bir yel / Dokundukça yanaklarıma / Soluğun geliyordu aklıma. / Bütün gün dolaştım yağıp dinen yağmurda. / Al bir lale kopardım bomboş parkta, / Işıl ışıl damlalar titreşiyordu üstünde. / Saat beşte yalnızlık rengini almıştı şehir. / Yağmurlu bir akşamüstü geçtim evinin önünden, / Belli belirsiz görülüyordu, ışıklı duvarlar / Arasında gidip gelişin. / Geç bir saatinde gecenin, beyaz bir kâğıt çektim önüme, / Oturduk düşen al bir taçyaprağı ürperene dek önüme.”
\n***
\nSerin ve yağmurlu akşamları özlerdi... Her gece 22.45 vapuruyla geçerdi Alsancak’tan Karşıyaka’ya...
\nSaçlarına ak düşmüş ihtiyar delikanlı!
\nNasılsın iyi misin?
\nYoksa hâlâ o şarkıyı mı söylüyorsun:
\n“Şimdi halimi bilemezsiniz
\nGüçsüz ırmaklara döndün, acı sulara
\nBir büyük şehirde yapayalnızız,
\nGömüldüm karanlıklara...”
\n\n\n
