Belirsiz kül rengi ışığın içinde bir çiçek açıyor... Koyu yeşil yaprakların arasından bir dal kımıldıyor....
\nBelirsiz bir şeyin siyah karartılarında bir yıldız düşüyor zindanlara. Bir el dokunuyor, bir yürek yanıyor karanlıkta.
\nBir uçurumun kıyısında, belki bir dağın doruklarında yalnızlığın şarkısını söylüyor çocuklar...
\nKimin hayat öyküsüdür bu?
\nSenin, benim mi yoksa hepimizin mi?
\nBu hüzün bulutları neden dağılmıyor, anlatır mısınız bana?
\nGecenin soluk alıp verdiği bir saatte, tek başıma yürürken düşünüyorum, sorular soruyorum kendi kendime...
\nBir tedirginlik, bir yürek sıkıntısı...
\nAcıları bal eyledik belki.
\nKaygım, hüznüm, umudum, acım nedense iç içe girmiş, çocuklar şarkı söylemekten vazgeçmiş, sular dinginliğini yitirmiş.
\nVe bir uğultu, taş kesmiş bedenler ve bir ses:
\n“Yargı halkın seçtiği milletvekillerini salıvermiyor...”
\nBinlerce insan zindanlarda yatıyor... Bunun yarıdan çoğu tutuklu... Üç yıl, beş yıl yattıktan sonra yargı karar veriyor:
\n“Aklandınız!”
\nSuçluyla suçsuzu ayırt edemeyen bir yargı.
\nNerede hukukun üstünlüğü ilkesi?
\n***
\nBir an gözlerimi yumuyorum...
\nBoğazım kurumuş... Başım dönüyor...
\nKin, öfke, öç alma duygusu toplumu kuşatmış... Bir televizyon kanalındaki tartışmada bunu açıkça görüyorum:
\n“AKP hakkında kapatma kararı zamanında neredeydiniz?”
\nBağırıyorum o anda:
\n“Buradaydık!”
\nDemokrasilerde siyasi partilerin kapatılmasına karşın yazdığım yazılar aklıma geliyor...
\n“Demokrasilerde siyasi partiler kapatılmaz! En kötü sivil rejim en iyi askeri rejimden iyidir.”
\n28 Şubat postmodern darbe yapanlardan, e-muhtıra veren Yaşar Büyükanıt’tan hesap sormayanlar, Mustafa Balbay’dan, Tuncay Özkan’dan, Ahmet Şık’tan, Nedim Şener’den ve öteki meslektaşlarımızdan hesap soruyor?
\nEy elinde terazi-kılıç bulunan kadın...
\nEy demokrasi ve özgürlük savunucuları?
\nHalkın iradesine ipotek koydunuz, halkın oylarını önemsemeyip, seçilmiş milletvekillerini Meclis’e sokmama kararı aldınız.
\nGelin vicdanınızın sesini dinleyin!
\nYumun benim gibi gözlerinizi, doğan güneşi, şafak vaktini, zamanın renkleriyle çoğalan bir günü aklınıza getirin.
\n***
\nKendi düşlerimle avunuyorum bu sabah...
\nVe sorular soruyordum kendimce...
\nHayat nedir? Özgürlük ve demokrasi nedir? Nedir uygarlık, insanca yaşamak nedir?
\nBana anlatır mısınız uçan kuşların nasıl kanat çırptığını, gökyüzünü maviye boyadıklarını.
\nPeki adını duydun mu hiç Behçet Necatigil’in, Hasan Hüseyin’in, Yetkin Aröz’ün, Ahmet Telli’nin, daha nice şairlerin?
\nOkudun mu Yetkin’in şu dizelerini:
\n“Yıpranmış bir kadın yüzü
\nSaçlarında solgun bir sarı
\nElleri çenesinde
\nGözleri vermez gözlerini
\nVermez kimselere
\nVermez yaşamın sevincine
\nYa da öyle anladım ben de”
\n***
\nBir yağmur bulutu geçiyor kapkara gözlerinden... Sevginin en ince kırılmaz yerinden... Korkulardan, darmadağın olmuş tutkulardan...
\nNiye bu öç alma duygusu?
\nYargı karar verdi:
\n“Salıverilmeyecekler!”
\nKasıla kasıla yürüyen Büyükanıt Paşa, Şemdinli’de Umut Kitabevi’nin bombalanması...
\nNe demişti paşamız:
\n“İyi çocuktur, tanırım!”
\nYargı karar verdi:
\n“Çıkamazlar, tutukluluk halleri sürecek!”
\nAlevin acısı mavi midir dostlar? Hüznün acısı siyah mıdır?..
\n***
\nDuygularımın altüst olduğu sabahın ilk saatlerinde çığlık çığlıyayım:
\n“Tarihini yazın gülün soykırımının. Hayatın anlamını yazın... Korkularınızı yazın, umutlarınızı, hüzünlerinizi... Geçer mor menekşem, bugünler de geçer... Geçer inan bana, ben ne denli umutsuz olsam da, aydınlık günleri çocuklarımız, torunlarımız görecek...”
\nAcılar, ölümler, hüzünler, yitip giden düşler...
\nSiz Kütahya’nın Dulkadir köyünü, kanserden ölenleri, siyanürün içme suyuna karışmasını, havuzun çöküşünü anımsıyor musunuz?
\nBu devlet kimden yana?
\nAltıncıdan, gümüşçüden!..
\nHalktan yana değil!..
\n\n
