Savaş Dinçel 1942 yılında doğdu. 2. Dünya Savaşı’nın tam göbeğinde. Namık Bey Amca ile Hikmet Hanım Teyzem ona “Savaş” adını verdiler. Sonra Savaş’ın bir oğlu oldu. Savaş’la Armağan çocuğun adını “Barış” koydular... Ben küçücük yaşımda küçücük kafamın içine giren görüntüleri bugünmüş gibi anımsıyorum. Evimizde siyah pasif korunma perdeleri vardı. Nüfus cüzdanımda hâlâ “Ekmeği verildi” mührünü saklarım. Anıdır. Siren sesleri kulağımı zaman zaman tırmalar. İsmet İnönü Türkiye’yi savaşa sokmadı. Ama Edirne manevraları Batı tarafından yakından izlendi. Churcill çok bastırdı Türkiye’yi savaşa sokmak için. İnönü “Olmaz. dedi. “Şurada savaştan çıkalı kaç yıl geçti ki memleketimi yeni bir savaşa sokayım!” Ekmek karneye binince yıllar sonra bir seçim gezisinde küçük bir çocuğu İsmet Paşa’nın arkasından bağırttılar: “Paşa paşa, bizi ekmeksiz bıraktın” diye. İsmet Paşa: “Evladım ekmeksiz bıraktım ama babasız bırakmadım” diye cevap verdi… Mustafa Kemal Atatürk, “Yurtta sulh cihanda sulh” derken, dört sözcükle her şeyi anlatıyordu. Kuzeyimizdeki iki komşumuz savaşıyor. O işi hemen bitirseler, fazla can kaybı olmasa ne kadar iyi olur. Tek dileğim budur. Böyle zamanlarda insan nasıl mizah yazabilir ki?..
ŞİZOŞEMS
Öyle zamanlar tehlikelidir Şemsettin
Ya gel cebime saklan ya bırak şapkana saklanayım
Kim vurduya gider insan fırsat yok ki kendimi savunup aklanayım
Bir ara sen de biliyorum kedilerden korkuyordun
Çünkü kendini işkembe zannediyordun
Böyle bir şey ben de atlattım
İskemle sandım kendimi bir süre
Üzerime oturacaklar diye korkulardaydım.
Ama sonra yırttım Şemsettin
Kendime telkinler yaptım “sen iskemle değilsin” diye diye
İnandırdım kendimi, sana hak vermiyor değilim ama Şemsettin zaman kötü
Aslında ne sen ne ben ikimiz de deli falan değiliz
Herkes oynatmış
Sadece sen ve ben normaliz
Ama Şemsettin laf aramızda
Laf aramızda…
Laf aramızda…
Ama sonra yırttım Şemsettin
Şemsettin laf aramızda kaldı çıkamıyor
Kendini ifade edemiyor bir türlü…
Ama çok dikkatli olalım Şemsettin
Sen de fark ettin zaman kötü en iyisi biz işi deliliğe vuralım
Sen kedilerden kork işkembesin diye,
Ben insanlardan korkayım iskemleyim diye,
Ve iskemle üzerinde işkembe, çarşamba, perşembe
Gün say Şemsettin gün say…
Çünkü nasıl olsa bir gün gelip bizi alacaklar
Bu işten yırtmak için saat numarası yapalım
Sen yelkovan ol ben yengeç
Soranlara tek cevap verelim, “vakit çok geç”
Vakit çok geç…
Vakit çok geç Şemsettin, geldiler…
DEFTER - KALEM
Biri olmazsa diğeri hiçbir işe yaramaz. Belki sadece kalemle bir kitabın altını çizebilir veya kâğıda bir şeyler yazabilirsiniz. Ama defter kalem ilişkisi bambaşkadır. Ben ilk romanımı deftere yazmıştım. Basılıp geldi, tam bir sayfa. Çünkü bakla kadar harfler, matbaada gazete harflerine dönüşünce minnacık tutmuştu. Sonraları şiirlerimi yine deftere yazmaya başladım. Askerde sınıfım Kâtipti. Daktilo kursunda “ROJ” klavye ile öğrenim gördük. Tayin yerine bir geldim ki klavyeler değişmiş ve “FUJ” olmuş. Yeniden öğrendim yazmayı. Ondan sonra bir daktilom oldu, askerlik dönüşü. Artık daktiloyla yazıyordum. Ama yazdığım müzikli oyunların şarkı sözlerini ve şiirlerimi hep kalemle deftere yazdım. İkisinin arkadaşlığı bana uyumlu gelir. Sanki biri olmasa öteki yalnız kalır gibi. “Kul olayım kalem tutan ellere” demiş ozan. Ben de kul olayım kalemini satmayan ellere.
