6 Şubat depremlerinin ikinci yılını geçirdik. Fakat anmayı geçtik ve tüm yaşananları orada bıraktık. Orada insanların neler yaşadığına dair nasıl yaşadığına dair derdimiz kalmadı.
Bir gün andık ve unuttuk. Günlük yaşantımıza geri döndük. Orada 650 bin kişi halen konteynerde yaşıyor. Bakın felaket bir rakam bu. Önceki yazımda da yazdım.
İletişim Başkanlığı’nın raporunda yazıyor bu rakam. Dahası da var. Mesela KYK yurtlarında 477 bin 952 kişi, MEB yurtlarında 710 bin 266 kişi olmak üzere tesislerde toplam 1 milyon 188 bin 218 afetzede misafir edilmiş.
8 Eylül 2023 tarihinden sonra da KYK yurtlarında kalan afetzedelere, istekleri doğrultusunda kira ve konteyner desteği sağlanarak yurtlardan tahliyeleri sağlanmış.
Yani KYK yurtlarında kalmak varken insanlar konteynerlerde yaşamak istemiş.
KYK yurtları mı çok kötüydü yoksa “istekleri doğrultusunda” da olsa insanlara çıkmaları yönünde telkinlerde mi bulunuldu?
11 şehirde 428 konteyner kentte 220 bin kurulu konteynerde 707 bin depremzede misafir edilmiş.
Nisan 2023’te başlanan kira destek ödemelerinde; ocak ayında kiracıya ödenen 3 bin TL kira destek ödemesi 5 bin TL’ye, ev sahibine ödenen 5 bin TL kira destek ödemesi ise 7 bin 500 TL’ye yükseltilmiş.
Vatandaşlarımızın acısını hafifletmek, hüzünlerini paylaşmak, onlara manevi destek sağlamak, milletimizin şefkat yüklü yardımlarını ihtiyaç sahipleriyle buluşturmak amacıyla depremden etkilenen illerde görev yapmak üzere 5 ayrı dönemde 535 kadın ve 1323 erkek olmak üzere toplamda 1858 Diyanet İşleri Başkanlığı’na bağlı din görevlisi görevlendirilmiş.
Bakın bu kadar çok imam sadece cenaze görevleri ve Kuran tilaveti için de görevlendirilmedi.
Hatırlarsanız deprem bölgesine daha araçlar, yardımlar ulaşmadan imamlar ulaşmıştı. İnsanlar enkaz altındayken okutulan selaya hiç girmiyorum.
Son olarak oraya gittiğimde elime ulaşan bir olay şaşkınlığımı daha da artırdı. Çünkü artık iş yardım etmekten çok depremzedelere zulüm yapmaya çalışanların olduğunu düşünmeye itiyor beni.
Anlatayım.
Elbette şantiyeye dönmüş bir kent var ortalıkta. Sokakları bu şantiyeler yüzünden ortaçağ Avrupa’sı gibi çamur içinde.
Halkın sorunlarına çözüm bulmaya çalışan iki muhtarın serzenişi ile karşılaştım.
Hani “muhteşem”, “süper” diyenler bir kenara işte onun tam tersi bir durum var.
Biri Güllübahçe muhtarı diğeri Küçükdalyan muhtarı. İkisi de deprem gününden itibaren halka yardım için koşturuyor. Parka konteyner koymuşlar halkın ulaşması ve muhtarlık işlerinin çözülmesi için.
Gel zaman git zaman elektrik idaresi muhtarların konteynerine kaçak elektrik faturası kesmiş, öde demiş. Yetmemiş aynı zamanda depremzede olan muhtarları hacze vermiş.
Akıl alır gibi değil.
Güllübahçe Muhtarı Rafet Yavrum’a 22 bin 250 lira ceza kesildi. Ödemesi için de 42 bin liralık fatura çıkarıldı.
Yerel Kurtuluş Gazetesi’ne konuşan Muhtar Rafet Yavrum, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’dan yardım istedi.
Muhtar Rafet Yavrum, “6 Şubat depremlerinden sonra bir de bugünlerde yaşadıklarım beni çok üzdü. Sayın cumhurbaşkanım şu anda elektrik olmadığı için arabamda kalıyorum. Ben özveride bulundukça üzerime geliniyor, hizmet etmem engelleniyor. Hatay’da kimse sorunumu çözemedi, tek dayanağım sizsiniz” ifadelerini kullandı.
Küçükdalyan Mahallesi Muhtarı Ali Gazaloğlu da aynı durumda hacizler ile boğuşuyor.
Buradan CHP’ye de pay çıkarmak gerekiyor. İnsanların bunca yaşadıklarına rağmen halen Erdoğan’dan yardım istemeleri sadece Cumhurbaşkanlığı makamıyla açıklanamaz.
Sosyal demokratların bu sosyolojik olguyu değiştirmesi lazım.
CHP’nin de artık halkın kılcal damarlarına inip çözümün adresi olması lazım. Eğer muhalefet, iktidar olmak istiyorsa insanların, “Bize yardım etse etse CHP eder” demesini sağlaması lazım.
Uzatmayayım. Bu benim işim değil. Benim işim mağdur olan insanların hele depremzedeyse seslerini duyurmak. Antakya’da gördüklerim bölgenin birkaç senede ayağa kalkacağı umutlarımı örseledi.
Hem iktidarın hem de CHP’nin tek işi oradaki depremzedeleri sağlam ve sağlıklı yapılarda yaşamalarını sağlamak olmalı.
Orada yaşayan yurttaşlarımızı bırakıp iki partinin de kavga edecek, birbirlerinin yakalarına yapışacakları bir şey yok.
