Hepimiz Senaryosunu Bilmediğimiz Bir Oyundayız!

02 Ağustos 2011 Salı
\n\n\n

Taksiye binmişim, havaalanına gidiyorum; şoför gencecik biri, yüzü çok gergin ve araba adeta uçuyor. Biraz daha yavaş sürer misiniz diyorum, vaktimiz var”. Tak, anında arabayı durduruyor, Tamam in gitmiyoruz! Şaşkın şaşkın bakıyorum, Ne oluyor, ne yapmaya çalışıyorsunuz? Benden bu kadar diyor, başının çaresine bak”. Otobandayız, çaresizim, Peki diyorum, istediğin gibi git”. Yola koyuluyoruz, o birden ağlamaya başlıyor. Kusura bakmayın diyor, ben böyle değildim, ama hayat beni böyle lüzumsuz biri yaptı.” Ve ardından arabayı normal hızına getirip hayat hikâyesini anlatmaya başlıyor. Aslında o kimya mühendisiymiş. Üç yıl önce çalıştığı fabrika Romanyaya taşınmış; o gidememiş çünkü ailesi kötü durumdaymış, anne babasına birilerinin göz kulak olması gerekiyormuş. Bu olayla birlikte onun da hayatı bitmiş. O günden bugüne çalmadık kapı bırakmamış, onun iş bulabilmesi için annesinin gitmediği yatır kalmamış, ama nafile, sonunda altı ay evvel bu işe başlamış; biraz daha para kazanmak için hem gece hem gündüz çalışıyormuş.

\n

Bizim mahalle kafesini erken açacak, ortalığı toparlayıp saat dokuzda da işi bir başkasına bırakacak bir eleman aranıyor. Çok az bir para alacak. İlan veriliyor ve iş arayanlar birer ikişer düşüyor. Ben de tam kahve içiyorum, kapıdan gencecik bir kız giriyor. İşte talip. Kafenin sahibi ona koşulları anlatıyor, her şey tamam. Bu arada kıza eğitimi soruluyor. Ben lise beklerken kız konservatuvarda okuduğunu, çok güzel piyano çaldığını söylüyor. Hepimiz şaşkınız, Peki, neden bu iş?” Yüzünde hafif bir burukluk, şöyle diyor: Piyano çalan çok kişi var, özel ders alanlar da iyice azaldı, bu işe ihtiyacım var. Söylenecek söz yok.

\n

O iki yıl önce askerliğini bitirip baba ocağına dönmüş, işi hazır, bir ecza deposunda çalışıyor, yani arabayla eczanelere ilaç getiriyor, ihtiyaçları belirliyor. İşinde uzmanlaşmış, bilmediği ilaç adı yok. Hayatından hoşnut, iki günde gerekli işlerini yapıp kendisine vakit bile ayırabiliyor. Günler geçiyor o gün nedense canı sıkkın, farkında olmadan hız yapıyor ve ehliyeti kaptırıyor. Bu onun için her şeyin sonu gibi. Ehliyeti olmayan biri bu işi yapamaz. Kendini bir anda işsiz ve çaresiz sokakta buluyor. Ne yapabilir, bildiği, uzmanlaştığı tek alan burası. Bir süre yapabileceği yeni işleri düşünüyor, becerikli de. Ben her işi yaparım diyor ve her yere özgeçmişini gönderiyor, ama hiçbir yanıt yok. İnşaatta çalışmaya bile razı, ama orası da mafyanın elinde, öyle önüne gelen inşaata dalamıyor. Zamanlar geçiyor, ailesine karşı utanç içinde, sigara parasını bile babadan alıyor, giderek arkadaş çevresi seyreliyor, çünkü bira bile içmeye parası yok. Öyle, şimdi tek yaptığı iş mahallenin kahvesine takılmak, ayak işleri yapmak o kadar. Buna daha ne kadar dayanır kendi de bilmiyor.

\n

Ve ben düşünüyorum, neşesiz, işsiz bir toplumda, her türlü iktidarın güç gösterisine dönüşen siyaset kimin umurunda? Büyük çoğunluk adeta her şeye seyirci, büyük bir figürasyon kadrosuna dönüşmüş durumda. Herkes içten içe bir şeylerin tezgâhlandığını hissediyor ama kulaktan dolma bilgilerle bu büyük oyunu çözmeye olanak yok.

\n

Senaryonun nasıl gelişeceği, toplumdaki hangi dinamiklerin kendini nasıl göstereceği şimdilik meçhul; hep birlikte bekliyoruz... Bu arada birileri işsizlikten ağlıyor, birileri kredi kartındaki hiç durmadan yükselen borç hanesiyle ilgili tek suçlunun karısı olduğunu düşünüp öldürme planları kuruyor. Yani kısaca bu yaz hiç de şefkatli ve neşeli bir yaza benzemiyor. Bu arada günde iki şehitle ayda en az altmış şehit olmazsa olmazımız oldu.

\n\n

Yazarın Son Yazıları

Belleğimdeki deprem 1 Kasım 2020