Gündüzün o büyük aydınlık kapısı düşüncelerimi altüst ediyor...
\nŞiir gibi...
\nZaten şiir yaşamın adı değil midir?
\nJorge Carrera Andrade’nin dizelerinde, yıllar örtülüp giderken durmadan şişen havanın büyük yelkeni, hüznün içindeki aceleci günü çıkıyor karşıma...
\nBiraz suskunluk...
\nBiraz yalnızlık...
\nVe hüzün...
\nEvgin Atalay’ın “Hayat Yeşil Umut Mavi” kitabını (Kırmızı Yayınları) okurken, Figen Atalay’ın 2000 yılında, Ebru Güzel’in 2001’de kas hastası Evgin için yazdıklarını okudum.
\n***
\nMario Levi, Evgin’in kitabının önsözünde “yolcu”yu anlatırken, kırgınlığı, örselenmişliği ve yaşama bağlılığı sorguluyor.
\nYazımı yazarken pencereden bakıyorum...
\nKuşlar havalanıyor çatıların üzerinden... Levi’nin martıları, sonbaharı, hüzünleri gibi.
\nEvgin yürüyemiyor, uzun süreli oturamıyor, zar zor yazı yazıyor.
\nHastalığının tedavisinin olmadığının bilincinde.
\nBen de tanıdım Evgin’i...
\nEbru, bir gün gazeteye getirdi, onunla odamda konuştuk bir süre...
\n28 yaşındaki bir kas hastasının yaşamla olan savaşımı, en çok görmek istediği Venedik’e gitmek istemesi...
\nKitabını okurken, benden kitabı için Mario Levi gibi bir şeyler yazmamı isterken gözlerinin içindeki tutkuyu, sevgiyi görmüştüm.
\n***
\nKitabının basımını gerçekleştiren, Kırmızı Yayınları’nın Genel Yayın Yönetmeni Fahri Özdemir’di...
\nFahri’yi bu yüzden kutluyorum...
\nBir yardım elinin uzanması gerekiyor Evgin’e...
\nEvinin üçüncü katına özel arabasıyla çıkabileceği bir yürüyen merdiven düzeneğinin yapılması.
\nAcaba bir işadamı, bir dernek, bir varsıl bunu gerçekleştiremez mi?
\nYıldızların ve düşünceye dalmış gecelerin içinde yaşam sevincini yakalamanın ne denli zor olduğunu bilenlerdenim...
\nUmut ve umutsuzluk!
\nTutku ve sevgi!
\nİçten bir soluk alışverişin, göğün ışıltısıyla buluştuğu zaman dilimi içinde nice acılara ortak olmuştur insan, nice sevinçlere ve hüzünlere.
\n***
\nEvgin Atalay, bu ruh halinde zorlukla yaşıyor, konuşuyor...
\nYaşama direncidir bu!
\nÖyle kolay bir şey de değildir!
\nHani Rene Char’ın “Boşlukta Oda” şiiri vardır ya hayatı anlatan... Evgin’in öyküsü aynen böyle:
\n“Sağnak yaklaştığında yaban güvercininin söylediği türkü gibi, -yağmurla açan güneşle toza bulanırken hava- uyanıyorum yıkanmış, eriyorum yükseldikçe. Bağını bozuyorum acemi göğün.
\nYaslanmış, uzanmışım senin yanı başına, özgürlüğünü kıpırdatıyorum. Çiçeğini geri isteyen bir toprak keseğiyim ben.
\nYontulup biçim verilmiş bir göğüs var mı dünyada, seninkinden ışıltılı! Sormak ölmektir.”
\n***
\nKaranlıkların sevinçle kapladığı ince bir güzelliği anlatıyor “Hayat Yeşil Umut Mavi” kitabında Evgin Atalay...
\nBaşımı göğe kaldırıyorum...
\nUzun uzun bakıyorum... Renk renk dal dal ağaçlar ve çiçekler.
\nÇocuklar koşuşturuyor bahçede.
\nEvgin’in yazdığı gibi hayat uyarıyor insanı...
\nSonra Figen Atalay’ın yazdığı yazıya bakıyorum... Evgin şöyle diyor:
\n“Hastalığımın yaşamı yaşamama bir şekilde engel olduğunu ve ölüme ne kadar acı biçimde yaklaştığımı biliyorum. Ama ölüme bir gün bile kalsa, o gün, görmeyi en çok istediğim su kenti Venedik’e gidebilirim belki. Yani umudum, yaşamı yaşayabilme ihtimali.”
\nEbru Güzel ise şunları yazmış:
\n“Evgin, var olma çabasını yazarak sürdürenlerden. O, kas hastası. Evgin yürüyemiyor, ellerini, parmaklarını, sesini istediği gibi kullanamıyor. Bacaklarını kabuğu soyulmuş elmanın, düşmeden kalan parçaları olarak tanımlıyor. Hastalığının tedavisi yok... Buna karşın her şeye inat o seni gülümseyerek selamlıyor.”
\n***
\nBen de Evgin Atalay’a gülümseyerek sesleniyorum:
\n“Günaydın Evgin!”
\n\n\n
