Şenlikli, Umut Dolu Bir Gün

07 Haziran 2011 Salı
\n

Bana bir şeyler oldu, Ankarayı sevmeye başladım. Neden acaba? Oysa geçmişi çok sade, ama derin anılarla yüklü bu güzelim kent giderek bir kasabaya dönüşüyor. Her yerde bir karışıklık hâkim evet, ama kentin bağımsız, görmüş geçirmiş ruhu bir yerlerde usulca ortaya çıkıyor. İki ay önce, 16. Uluslararası Karikatür Festivalinde bunu yaşamıştım. Şimdi başka bir şenlikte, ODTÜ Geliştirme Vakfı Özel Lisesinde 7. Edebiyat Günlerindeyim.

\n

Heyecanım ODTÜ Kampusuna girerken başlıyor. Kişisel tarihimde bu geniş alan önemli bir yer tutuyor. Burada, işte tam burada ben küçücük bir kız çocuğuyken, yirmili yaşlarda, beş bin kişilik çok coşkulu bir kalabalığa DİHTnin (Devrim İçin Hareket Tiyatrosu) Köprü oyununu oynamıştık. Hey gidi günler hey

\n

İşte okula giriyorum. Bütün duvarlarda öğrencilerin yaptığı resimler, öğrencilerin yaptığı gazeteler, her yer rengârenk... Lisenin edebiyat öğretmenleri beni karşılıyor, neden benim böyle heyecanlı, coşkulu edebiyat öğretmenlerim olmadı?

\n

Vay canına, ne kadar çok sevdiğim insan burada: Ayşe Sarısayın, Cemil Kavukçu, Feridun Andaç, Füruzan, Handan Gökçek, Mehmet Zaman Saçlıoğlu, Nursel Duruel, Özcan Karabulut ve Sibel Türker. Hepsi çocuklar gibi heyecanlı, çünkü bizi az sonra önemli bir sınav bekliyor.

\n

Çünkü lise bir ve ikinci sınıflar, her birimizden bir kitap seçip okumuşlar ve bizlere çeşitli sorular hazırlamışlar.

\n

Heyecan içinde sınıflara dağılıyoruz. Benim sınıfta çocukların ellerinde Gezi Fısıltıları adlı kitabım. Sorular birbiri ardına gelmeye başlıyor: Kübadaki gibi insanlar arasında eşitlik sağlanabilir mi? Adalet mi eşitlik mi önemli? Herkes için adalet sağlanabilir mi?Sorulara elimden geldiğince yanıt vermeye çalışıyorum ve karşı taarruza geçiyorum. Bu ülkede nereleri gezdiniz?” “ Dünyayı gezen bir belgeselci olmak istemez misiniz? Ve tabii en can alıcı soruya geliyorum: Kentinizdeki Anadolu Medeniyetleri Müzesine gittiniz mi? Evet!Yaşasın çoğunluk bu dünyanın en güzel müzesinde epey vakit geçirmiş.

\n

Zaman su gibi akıp gidiyor ve son sözlere sıra geliyor; eh yaş erdi kemale, biraz hayat dersi vermeden olmaz. Onlara İster doktor, ister mühendis, ister işadamı, ne olursanız olun mutlaka müzikle, resimle, fotoğrafla, edebiyatla, sinemayla ilişkiniz olsundiyorum; Sizi daha iyi mühendis, doktor yapar.

\n

Bu kez Ankaradan ayrılmak bana zor geliyor, dönüş yolunda trende dosyanın içindeki çok özel bir kitabı okumaya başlıyorum. Kitabın adı, Beşi Bir Yerdeiçinde otuz öykü var. Ankara, Kayseri, Kocaeli, Antakya, Denizli, Mersin kentlerinde çeşitli okullarda okuyan genç liselilerin yazdığı öyküler. Kitabın iki de alt başlığı var: Son Durakve Sesini Duydum.

\n

Kitap şöyle başlıyor: Merhaba, bir yola çıktık tam yedi ay önce. Hayallerimiz vardı, hedeflerimiz vardı, gerçeğe dönüşmesini istediğimiz. Bizimle var mısınız dedik, ‘evet dediler, yola koyulduk. Uzun, zahmetli bir yolculuktu çıktığımız ama olsun.

\n

Beşi Bir Yerde idi projemizin adı. ‘Beşi Bir Yerde’, beş tam altının bir arada bulunduğu çok değerli bir şey olduğu için; beş ayrı il, sonunda bir yerde, Ankarada bir araya gelerek duygu ve düşüncelerini paylaştığı için...

\n

Gözlemleyecek, araştıracak, uygulamalar yapacaktık bu süreçte; görmeyi öğrenecek, sözcük dağarcığımızı geliştirecek ve sonunda Öğrendiklerimizi, öykü düzleminde yazıya aktaracaktık.

\n

Oldu Pek kolay olmadı. Ama kolay olan ne var ki? O gün bu fotoğrafı düşlemiştik; hatta görmüştük, ne diyebiliriz ki...

\n

İyi ki, yola çıktık. İyi ki yanımızdaydınız. İyi ki…”

\n

Evet, tren İstanbulda durdu. Ortalık henüz sakin, seçim arabaları henüz yola çıkmamış, derin bir soluk alıp evime yollanıyorum. Yüzümde bir gülümseme...

\n\n

Yazarın Son Yazıları

Koronayla söyleşi (3) 13 Eylül 2020
Alkollüydüm abi! 23 Ağustos 2020
İmdat! Fren patladı! 26 Temmuz 2020
Virüsle söyleşi (2) 19 Temmuz 2020