Ülkemizde sanatçılarımızın ödemek zorunda bırakıldıkları bedelleri yok sayma lüksümüz olabilir mi? Ali Özgentürk’le, çok yakın arkadaşlığımızın duygusallığına kapılmadan, yaşamı boyunca ürettikleriyle çelişkili olarak yaşatılanların da paylaşılmasının gereğine inanıyor olarak, beynimin içinde dönüp dolanan kimi satırbaşlarınının altını çizmek istedim.
Kamuoyunun gündeminde çok paylaşılmıyor olsa da ülkemizde sandığımızdan çok daha yaygın olarak bulaşıcı hastalıklarla boğuşmaktayız. “Bozuk yumurta, hasta tavuk” ilişkisine benzer bir olumsuz tablomuz var. Bendeniz birincisini yeni atlattım. Ancak çevremden aşılı olsalar bile, zatürreeye birden çok yakalanmış hastaların olduğunu öğrenmiş bulunuyorum.
En can acıtan gerçekliğimiz ise akıl almaz yüksek maliyetli, efsane olarak pazarlanan şehir hastanelerimiz de içinde. Günümüzün gerçeğinde hâlâ bir doktorumuza, birbiriyle ilişkili olmayan, bilgi birikimleriyle çatışıyor olsa bile, çok farklı sağlık sorunu olan, ortalama 60’lar olarak sayılan, günlük hasta sayısının düştüğü gerçeği ile yüz yüzeyiz. Yurtdışına kaçışın durdurulabilmesi Hak getire.
***
Ali Özgentürk’ün, sevenlerinin kolay kolay unutamayacakları üzere, hâlâ sinema ağırlıklı, Asya Film üzerinden bir şeyler yapılabilmesi çabası içinde evine gidip gelen yardımcısı, kendi anahtarı ile kapıyı açtıktan sonra, yere düşmüş, başını çarptığı için de baygın yattığına tanıklık edince ailenin en küçüğü Nebil Özgentürk’e haber vermiş. Nebil, hastaneye kaldırdıklarını ancak bilincinin kapalı olduğunu aktardı.
Ali Özgentürk’le en son odamda buluştuğumuzda son yıllarda çok duyduğum üzere, yine özlemle göremediği kızlarını sayıklamasına kızgınlıkla, elimde olmadan bağırmıştım, “Kendine gel, dilin dönmüyor, önce sağlığına dikkat et” diye uyarmaya çalışmıştım.
Gerçeğini duymak isterseniz, Asya Film’in efsane olduğu yıllardan çok uzaklardaydık. En son anımsadığım Ali, Bodrum’daki bir festival için, Japonya’dan, Genco Erkal’ın başrolünde yer aldığı “At” filmi ile aldıkları dünya birincilik ödülündeki filmin gösterilmesi davetini almıştı. Utana sıkıla, eski kopyalar onarılıp yenilenmeden davete katılmanın olanaksız olduğunu anlatmaya çalışmıştı.
Japon kültürü ilişkileri üzerinden başta kültür elçimiz Prof. Selçuk Esenbel içinde olmak üzere, yakından tanıdıklarımın yardımcı olup olamayacaklarını sorgulamaya çalışmıştı.
Gazeteci kimliği ile araya giremeyeceğimi bile söyleyememiştim.
***
Bilenler bilir, tanımayanlar için bir kez daha altı çizilmesi gerekli birkaç cümle olmalı. Ali Özgentürk, yaratıcılık, sanatçı yetenekleriyle, bence önce babası tarafından keşfedilmiş. Adana’da lise öğrencilik yıllarında kamera tutkusunu keşfedince aldığı fotoğraf makinesiyle, Rusların yatırımı İskenderun Demir Çelik Fabrikası’na gidip çocukları çekmeye kalkışınca fabrikanın bahçesinde oynama izni verilen çocukların sadece memurlarınkiler olduğunu keşfedip, işçi çocuklarının alınmamasını görüntüleyerek, yan yana fotoğraf karelerini çoğaltarak oluşturduğu “kısa metrajlı film ile” Moskova’dan ilk dünya birincilik ödülünü kazanmayı başarmıştır.
“Devrim için hareket” sokak tiyatrosu, Güney Amerika’dan esinlenmiş, 1968 kuşağı gençliğinin eylemlerinin simgesi olmuştur. 1968 kuşağının içinde, çocuklarına, kızlarına sevgiyi onun kadar tutkuya çevirebilmiş, çok fazla örnek anımsamıyorum. Komada değil de bilinçli yaşıyorken ikisinin de bir kez daha ellerini tutabilmiş, sevebilmiş olmasını dilerdim.
