Ne yazıyoruz, ne anlatıyoruz ki biz? Futbolun böyle bir zamanda ne anlamı var? Maç başlamış. Herkes pazar akşamı sakinliğinde, en fazla bir futbol maçının yaratacağı aptalca gürültüyü tolere edebilecekken bir bomba düşüyor gündeme! Metafor değil gerçek! Gene patlama, gene acılar içinde insanlar, gene başkent! Oysa futbol tınmıyor bunu. Tuluat sahada aynen devam ediyor. Fenerbahçe her zamankine göre biraz tutuk. Kayserispor direnç gösteriyor ama tatlı-sert. Mücadele çok, verimlilik yok. Ama neden diye bakmaya da mecal yok! Sahadakiler hariç herkes telefonla tanıdıklar iyi mi telaşında?
Sonra akla şu geliyor. Bu memlekette ne olursa olsun devam eden şeyler var. Futbol onlardan biri. Dünya yansa umurumuzda değil. Biz ölen sayısından çok Nani’yle, van Persie’yle ilgilenmeliyiz. Şehirlere bombalar yağarken her gece, biz durmadan bunları konuşmalıyız.
Takdir-i ilahi!
Ha bir de yetkililer devam ediyor. Futbolu bir güvenlik problemi haline getirip üç kişilik tribünlere futbol oynatıyorlar. Onca kamera sistemi, elektronik bilet uygulamasına rağmen koca koca tribünler topyekun yasaklıyorlar. Konuşuyorlar konuşuyorlar konuşuyorlar... Ama toplumun güvenliği her gün açık veriyor. Onlar tınmıyorlar! İstifa yok. Sorumluluğu kabul eden yok. Takdir-i ilahi! Maç içinde devre arasına giderken yaşanan gerginlikler bu açıdan bakınca ne kadar beyhude görünüyor değil mi?
Oysa şampiyonluk kokusunu bir timsah gibi almaya başlamış Sarı - Lacivertliler için görece kolay bir maç olacağını bekliyorduk. Fakat ilk yarıda direnen bir Kayserispor buldular karşılarında. Zaten Sarı - Kırmızılıların kimliği bu. Üretken değil direngen! 10 kişi kalınca o da bir yere kadar.
Baskıya, birincisine göre yüksek aksiyona, tartışmalı anlara, Persie’nin golüne rağmen 2. yarı hepimiz için biraz flu. Maça bakıyorduk da görüyor muyduk, emin değilim. Stat da anlık tepkilerden ibaret hale geldi zaten.
Dün Kadıköy’de bir maç oynandı. Fenerbahçe kazandı. Aynı saatlerde Ankara’daki patlamada onlarca kişi öldü. Ben spor yazarı olarak bu müsabakayı ele almakla yükümlüydüm. Görevimi layıkıyla yerine getiremedim. Kusura bakmayın.
