Arap Teo karısından
ayrıldı, bunalıma girdi.
Ne kadar kravatı varsa
dağıttı ve kendini dine verdi. Bir
sabah erkenden Yenikapı’da
Erdoğan’ı buluyor. “Yürü sabah
namazına gidiyoruz” diyor. Yeni
Cami’ye gidiyorlar. Hoca namaz
kıldırırken camiye tinerciler geliyor.
Ayakkabılarla içeri giriyorlar. Hoca
bağırıp çağırıyor: “Utanmıyor
musunuz camiye ayakkabı ile
girmeye” diye. Tinerciler kafayı
bulmuş: “Sana ne lan” diye camiyi
birbirine katıyorlar. Erdoğan, Arap
Teo’ya dönüyor: “Oğlum beni bir
daha böyle yerlere getirme” diyor.
CUMHURBAŞKANI
“Şu anda Mısır Çarşısı’nda
dolaşırken baktım ki
hemen hemen her yerde
Suriyeli var, şey değil turist değil
orada çalışıyorlar ama bazıları
kaçak çalışıyor. Suriyeli var, Faslı
var, Cezayirli var. Ama şimdi
bir baktım ki daha vatandaş
olamamış ama hemen hemen
hepsi de anlaşılabilecek kadar
Türkçe konuşuyor. Şimdi bizde
kendimize hedef belirleyelim dedik.
Dedik ki biz bu insanları gerekirse
vatandaşlığa alalım dedik. Çünkü
vatandaşlığa almadığımız zaman
ne oluyor, kaçak çalışıyor. Ama hiç
olmazsa vatandaşlığa alırsak çünkü
bunlar kimisi doktor, kimisi avukat,
kimisi mühendis, kimisi ebe, birçok
böyle insanlar var içlerinde, eğer
bunlar bizim vatandaşımız olursa
yani birçok böyle insanlar var
içlerinde vatandaşımız olarak SSK’li
olarak vesaire gibi bizim ülkemizde
çalışarak ekmeğini de burada
kazanmış olur, biz bakalım,
onlar geçinsin yok kendi kendini
geçindirir hale gelir.”
Kelimesine bile dokunmadan,
Recep Tayyip Erdoğan’ın sözlerini
yazdım. Artık siz ne anladınızsa
anladınız... Yorum yok. Doktor,
avukat, ebe Mısır Çarşısı’nda
çalışıyor. Kaçak... Ben konuşmanın
sonunda şöyle diyecek zannettim:
“Bunlar kaçak çalışıyor. Bir an önce
hukuki işlem başlatıp ülkelerine geri
göndereceğiz. Yanılmışım... Canım
Türkiye’m.”
SADIK ABİM
Ondan sık sık söz etmemin nedeni, hayatımı yönlendiren söylemleri olmasıdır. Bir gün telefon ettim: “Sadık abi, pasajda masa ayırttım, hep birlikte biraz parlatalım” dedim. “Kim kimiz evladım?” diye sordu. “Sen, ben, Kandemir, Savaş, Altan (Erbulak), Sabahattin Hoca (Profesör S. Kerimoğlu).” “Hiç hanım arkadaş yok mu, senin çevren geniştir, hiç olmazsa bir hanım çağır da muhabbete bir kadın eteği değsin” dedi. “Olur abi ama neden?” diye sordum. “Küfür etmeyiz, siyaset konuşmayız, terbiyesizlik yapmayız, sen çağır çağır.” Ben o günden sonra hiçbir yemeğe kadın olmadan gitmedim. Ya eşim ya bir arkadaşım ya bir dost. Ama mutlaka bir kadınla. Çünkü erkek erkeğe olan masaların bir süre sonra ne kadar tatsız ve çekilmez olduğunu yakinen bilirim. Şimdi sistemi yönetenlerin hayatlarında bu düşünce hiç olmadı diyebilirim. Onlar kendi aralarında toplanıp çok ciddi memleket meseleleri konuşurlar ve memleketin hali budur.
DIŞARIDAKİLER
Bir öğrencimizin yazdığı kitabın
adı bu. Okudum. Harika bir
roman. Telefon açıp kutladım
kendisini. Romanda “Fatih sarması”
diye bir tatlıdan söz ediyor.
Ben doğma büyüme Fatihliyim.
“Sen Fatih sarmasını nerden
biliyorsun?” dedim. “Hocam
ben Fatih’te doğdum” dedi. Çok
severim o tatlıyı. Aradan biraz
zaman geçti. Kapım çalındı, açtım
baktım bizim öğrenci. Elinde
bir paket, içinde iki kilo o tatlı.
Beykoz’da oturuyor. Atlamış
arabasına, Fatih’e gitmiş, tatlıyı
alıp bana, Fenerbahçe’ye
getirmiş. “Babanın nezaketini
almışsın” dedim. “Biz MSM’de
yetiştik hocam” dedi ve gitti.
Dizilerde filmlerde izliyorsunuz
onu. Son yıllarda çok sükse
yaptı. Okulunu başarılarıyla
onurlandıranlardan. Kitabını salık
veririm. Okuyun. Üç yıl emek
vermiş ve harika bir roman yazmış.
Tanıyorsunuz canım.
Alper Kul.
