Fil, kendisini ormanın en güçlü hayvanı ilan etmiş. Bütün düzeni değiştirmiş, yeniden kurmuş.\n
\nAslan, kaplan, ayı, manda...\n
\nFile karşı çıkan olmamış ormanda.
\n\n\nFil, önce kendi yerini sağlamlaştırmış, “Herkes kendi arasında nasıl yaşarsa yaşasın, beni ilgilendirmez. Ama herkes benimle ilişkilerine dikkat etsin. Bütün kuralları ben koyacağım. Ormandakiler de ona uyma özgürlüğünü kullanacak” demiş.\n
\nEtkisini genişletmiş zamanla fil.\n
\nEn güçlü o, tek yetkili o, gerisi sefil.\n
\nArtık sadece fille ilişkiler değil, bütün hayvanların kendi aralarındaki ilişkiler de filden ve çevresinden sorulur olmuş.\n
\nÖyle ki, ormandaki nüfus artışı bile filin işi olmuş. Tek tek doğum yapan hayvanlara kızmış, “Bakın bir seferde 4-5 yavru doğuranlar var. Ne bu tembelliğiniz. Benimle oyun oynamayı bırakın, gidin genlerinizle oynayın, daha çok yavru doğurun” diye çıkışmış.\n
\nHer şeyi sineye çekmiş ormandakiler.\n
\n“Yeter ki” demişler, “boşalmasın kiler”.\n
\n***\n
\nFilin “değişiyoruz, değişiyoruz” naralarıyla girmiş orman şekilden şekle.\n
\nİş o noktaya gelmiş ki, eşit sayılmış maymun eşekle. Zira fil, kimi kime uygun görürse ona göre şekillenirmiş ormanda yaşam.\n
\nBir tek, “Ne güzel buyurdunuz”, “Biz de tam böyle yapacaktık”, “Bundan daha mükemmel olamazdı”, “Bu hızla bütün ormanları geçeriz” sözlerine izin veriliyormuş. Öteki bütün sözler “istikrar bozucu” bulunuyormuş.\n
\nArada hakkını aramaya kalkan olursa hemen müdahale ediliyormuş. Üzerine, “geber gazı” sıkılıyormuş. Filin bir özelliği de kindar olmasıymış. Kendisine yapılan hiçbir şeyi unutmuyormuş. Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, intikamını alıyormuş.\n
\nHortumuna geleni vuruyor, ayağına geleni eziyormuş. Hiç kimseyi dinlemiyormuş. Bir gün söylediği ertesi güne uymuyor, doğru budur diyeni duymuyormuş. Bundan karıncalar da payını almış, yuvaları filin ayaklarının altında kalmış. Tam o sırada bir karınca, fil hortumunu topraktan çıkarınca, girmiş hortumun içine.\n
\nKarınca az gitmiş uz gitmiş, kendisine hortumun içinde iyi bir yer etmiş.\n
\nFil başlamış kaşınmaya. Hortumunun içi karıncalanıyor, nedenini anlayamayınca beyni de karıncalanıyormuş.\n
\nKalınca bir ağacın yanında durmuş, hortumu gövdesine vurdukça vurmuş. Bir türlü karıncalanmayı gideremiyormuş.\n
\nÜstelik hortumu da fena halde acımaya başlamış.\n
\nBir hamle daha ağacın gövdesine vurunca, ağaç devrilip üzerine düşmüş. Fil ilk kez bu kadar âciz duruma düşmüş.\n
\nBereket demiş kimse yok etrafta, arada bir yanından geçtiği koca kayanın nerede olduğunu düşünmüş, hah şu tarafta.\n
\nBu kez kayalara vurmuş hortumunu, arada geçen olursa duruyormuş, anlatamıyormuş durumunu.\n
\nHortumu kayaya vurdukça kaşıntıları artmış, kaşıntıları arttıkça daha çok vurmak istemiş.\n
\nDerken iflas etmiş bedeni, anlayamadan nedeni, uzanıp kalmış fil...\n
\n***\n
\nİşte böyle efendim...\n
\nFili yenmiş bir karınca.\n
\nAteş bacayı sarınca, fil güya ulaşılmaz bir noktaya varınca, etrafındaki herkesi kırınca, kendisinden güçlü hiçbir hayvan olmadığını sanınca...\n
\nSonunda olan olmuş, küçük bir karınca koca bir filden daha güçlü olmuş.\n
\nBöyledir hayat...\n
\nEn güçlü olduğumuz an, aynı zamanda en zayıf olduğumuz andır.\n
\nHiçbir güç mutlak değildir doğada.\n
\nHerkesi dize getirdiğini sanan.\n
\nÇöker bir gün diz üstü.\n
\nKoca bir fili durduran da.\n
\nBir karıncadır altı üstü.
\n\n
