Ölümü anayasadan kim, neden sildi?

06 Eylül 2020 Pazar

Zincirlikuyu Mezarlığı girişindeki ayeti o yazdırmıştı:

Her canlı ölümü tadacaktır.

İstanbul Reyizi idi. Muhalif olmanın, hapislik dahil her acısını çekmişti.

Sonra “taktir-i siyasi” ile Türkiye Reyizi oldu.

Bu defa TBMM girişine “Her siyasetçi muhalefeti tadacaktır” yazdırmasını bekleyenler oldu.

Üç kez değiştirdiği anayasaya da yazdırmadı. Ya fazla demokratik buldu ya da uğursuzluk getirmesinden korktu.

Şimdi tüm mücadelesi, “muhalefeti tatmamak” için!

Oysa muhalefetin ucunda ölüm yok.

Hatta bazıları için tadından yenmiyor.

Sayın Kılıçdaroğlu, 9 kez seçim kaybettiği için daha da güçlendi.

Ankara’dan İstanbul’a yürüdü.

İttifak kurdu, tüm büyük şehirlerde yönetimi ele geçirdi.

Siyaset bu..

Muhtar bile olamaz!” deniyordu. Mükerreren cumhurbaşkanı oldu.

Şimdi, Bizans’a meydan okur gibi Covid’e aldırmadan, Fatih Sultan Mehmet’i kıskandıracak kalabalıklarla Ayasofya’yı yeniden fethediyor.

Siyaset bu.

Yeter ki ölme.

*

Kapısından-kafasından ölümü ırak tutmak için danışmanlar her türlü önlemi alıyorlar. Lafına bile müsaade etmiyorlar.

1921 Anayasası ile Atatürk’ün ve darbeci paşaların çıkardığı tüm anayasalardan “cumhurbaşkanının ölümü halinde” maddesini silip attılar. (1924 AY. Madde 33); (1961 AY. Madde 100); (1982 AY. Madde 106)

Maddeyi “Makamın, ‘herhangi bir nedenle’ boşalması halinde” diye düzenleyip “ölümü” yok ettiler.

Tek Adam anayasamızda çok şükür artık hiç ölüm sözü yok.

(Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine de ölü muamelesi yapıldı. Ona da anayasada yer verilmedi.)

Ölümden bu kadar korkmak, cehennem korkusundan değildir inşallah.

* Her mümin gibi kadere, meleklerin varlığına ve kıyamet gününe inandığına inanıyoruz. Bir ara “öl de ölelim”cilerin ilhamıyla şöyle demişti: “Yarın öldüğümüzde hocaefendi, ‘Cumhurbaşkanı, başbakan, devlet başkanı niyetine’ demeyecek, ‘Er kişi niyetine’ diyecek. Ve sadece kefenle gideceğiz, iki metreküp çukura koyacaklar!” (7 Şubat 2011 Habertürk)

Peki, öyleyse o zındık danışmanlar “ölüm” sözcüğünü anayasadan neden çıkardılar ki?

Niyetleri eğer kendisini “El Baki (Sonsuz)” veya “Lâyemut (Ölümsüz)” kılmak ise ona “şirk” tuzağı kurulmuş ve cehenneme bile kesilmiş demektir.

Ölümsüzlük” öyle sanıldığı kadar da iyi bir şey değil.

Bakmayın dünya ile birlikte elimiz yüreğimizde Covid-19 aşısı beklediğimize...

Sürünmek acı çekmek elbet kötü. Ama ölüm yaşamı anlamlı kılan, en muhteşem gerçek.

Ölüm olmasaydı, onu icat etmek zorunda kalacaktık.

*

Nobelli yazar Jose Saramago, yaşamın anlamının ölümde gizli olduğunu belgesel esinliğinde uzun uzun anlatıyor (Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş - Kırmızı Kedi).

Adı sanı belirsiz bir ülkede kimse ölmemeye başlıyor.

Bu durum ilk başta herkese çok güzel geliyor.

Ama daha sonra işler çığırından çıkıyor:

Trafik kazaları, virüsler, mikroplar özetle Azrail, o güne kadar yerine getirdiği görevden vazgeçiyor.

Ama zaman durmuyor. Herkes yaşlanıyor.

Her akşam Covid-19 tablosundaki “vefat sayısının sıfırlanmasını” hasretle beklediğmiz gibi yine de hiç kimse ölmüyor..

Devamı mı?

Dedik ya, Azrail’de tık yok.

Dalga dalga ülkeye yayılan sevinç, çok geçmeden yerini hayal kırıklığına ve kaosa bırakıyor.

Bürokrasiden din adamlarına, sağlık kurumlarından ailelere, herkes ölümsüz olmanın sonuçlarıyla boğuşmaya başlıyor.

Artık ülke ahalisi için ölüm ve mezarlık yok. Sadece ezeli ve ebedi bir yaşlılık var.

Ölüm olmadığı için cennet özlemi ve cehennem korkusu da kalmıyor. Bütün din adamları ve kiliseler de işsiz ve işlevsiz kalıyor.

Yine de en çok paniğe kapılan hastaneler ve huzurevleri oluyor. Kimse ölmediği için sosyal güvenlik kurumları ile özel sağlık ve emeklilik sigortaları dehşete kapılıyor:

Eğer ölüm geri gelmezse geleceğimiz karanlık. Emeklilik maaşlarını, hayat sigortalarını ödemek imkânsız.

Ölümsüzlüğün yarattığı ekonomik, politik ve pratik sorunlar, deniz dibindeki milyarlarca metreküp doğalgaz veya yöneticinin itibardan tasarruf etmesiyle çözülecek gibi değil.

Ama ahali doğanın mucizesinden umut kesmiyor. Ölüm tuhaf bir şekilde aniden, rutin işlevine geri dönüyor.

Başta devlet ve sağlık kurumları, aileler ve çoluk çocuk rahat nefes alıyor.

*

Ölümü” anayasadan silenler belli ki ölümsüzlüğün sonuçlarını hiç düşünmediler.


Yazarın Son Yazıları

Anıtkabir korkusu 30 Ağustos 2020
Tespih 23 Ağustos 2020
Huzur mu, mutluluk mu? 16 Ağustos 2020
Hutbe... Ama kimin için? 26 Temmuz 2020
Artık Fatih’in halefi! 12 Temmuz 2020
Şeytanıracim* 5 Temmuz 2020