Türkiye’de son 30 yılda iktidar sahiplerinin “iktidar tutkuları” uğruna neler yaptığına bir bakın. Başarısız olmasına karşın iktidarda kalmayı zorlayanlar neler yapar? Cumhur iktidarının iki ortağı Erdoğan ve Bahçeli, iktidarlarını sürdürebilmenin yollarını arıyorlar.
Ekonomiden başlayalım. Artık iktidar partisini savunan gazeteciler bile durumdan umudunu kesti. Nüfusun yüzde 40’ı acılar içinde kıvranıyor. Milyonlarca “ev genci”, işsizlik nedeniyle evde oturuyor, iktidar bilinçsizce nüfus artışı sağlamaya çalışıyor. İşadamları zaman zaman ziyaret ettikleri bakanlara TL’nin değerinin en az yüzde 50 düşürülmesi gerektiğini söylüyor. Duyduğumuza göre tartışmalar artık sert boyutlara ulaşıyor. Yakınmalara verilen yanıtlar, “Siyaset yapmayın. Sizin ne durumda olduğunu biz de biliyoruz. Yıl sonuna kadar sabredin sonra her şey değişecek biliyorsunuz” şeklinde. Bu yanıtlara itiraz edenlere sopa gösteriliyor, “kırmızı liste” uyarısı açıktan yapılıyor.
İlk saptama: Ekonomi batık. Birkaç yıl önce iktidarda kalmak uğruna öyle faizlerle Hazine tahvil ihraç etmişti ki. Ocaktaki faiz ödemesi herkesi sarstı. Devalüasyon ne kadar ertelenir bilinmez ama eninde sonunda gerçekleşeceğine herkes inanıyor. Nüfus yapısı bozuluyor; Tunceli’den, Ağrı’dan, Elbistan’dan on binlerce 18-30 yaş arası yetişkin başta Kanada olmak üzere dışarı kaçıyor. Kimsenin umrunda değil. İktidar tarımda, gıdada oluşan sorunu nasıl çözemiyorsa, nüfus artışı için de anlamsız konuşmaların ötesine geçemiyor.
Dış politikaya geçelim. Güney Kıbrıs, 2004’te AB’ye tam üye oldu. Şu an dönem başkanı. Hatırlıyoruz, Rum Kesimi’nin tam üyeliği sırasında AKP hiçbir uyarıyı dinlemedi. Rumlar sırtını AB’ye dayar, Türklerin eşitliğini kabul etmez, AB kaynaklarını, adanın kaynaklarını kullanır. Biz artık karşımızda Rum Kesimi-Yunanistan’ı değil, AB’yi buluruz. Geldiğimiz noktada Kıbrıs Türk Cumhuriyeti inanılmaz bir dışlanma, yalnızlık yaşıyor. Rumların umrunda değil.
İkinci saptama: AKP’nin iktidarı uğruna verdiği ödünlerin sonucu bugün çıkıyor. ABD, İsrail’in ardından Hindistan bile Rum Kesimi’ne yöneliyor. Erhürman’ın akılcı yaklaşımı bir şeyleri düzeltmeye yeter mi, göreceğiz.
Son konu doğal olarak iktidarın PKK elebaşısı Öcalan’la yürüttüğü müzakere. Yurttaş sorumluluğu hisseden herkesin raporu, Öcalan’ın açıklamalarıyla birlikte okuması gerekir. Atatürk’ün kurduğu Türkiye Cumhuriyeti’nin tarihi açısından bir kırılma noktasından geçiliyor. Öyle şeyler sineye çekilmiş ki insan “vay be...” demeden edemiyor.
Son saptama: “Bu rapor, ileride, içeride ve dışarıda Türkiye’nin başına neler açar” diye hiç düşünülmemiş. Peki bunlar ne uğruna? Tabi ki iktidarda kalmak uğruna... Bir daha seçilebilmek için DEM tabanından oy almak uğruna.
