“Kent dayanıyor bahçenin duvarlarına, Yeni bahçeler çiz, gözlerinin kuşlarına.”
Özdemir Asaf
...
Sevimli çılgınlığı, bir elmas yontucusu gibi seçtiği sözcükleri ile kendine bile meydan okuyan Özdemir Asaf bu şiirini
bizlere okusaydı, r’leri es geçip
yumuşatarak “Kent dayanıyov
bahçenin duvavına...” derdi. Kitabının adı: Çiçekleri yemeyin. Basıldığı tarih: 1975.
Yarım yüzyıla yakın bir
zaman dilimi geçmiş aradan...
Şimdilerde ne çit kaldı ne
bahçe; kent bahçenin duvarını buldozer ile delip geçti. Arda kalan tek şey ...gözlerimizin kuşlarına bahçeler çizmek!..Bebekliydi, cadde üzerindeki küçük meyhanesinde kendi
hizmet ederdi genç müşterilerine.
Yanındaki kız arkadaşına caka olsun diye, “şair çek bir piyaz” dediklerinde bana kızmasaydı mutfaktan o piyazı ben
kapıp getirecektim. İçerlek tavan kirişinin arka yüzünde, kendi eliyle yazdığı
kısa bir şiiri vardı. “...Anılardan
kale yapıp sığınsan bile,
/Yetmez yalnız başına bir ömür
bir kişiye” diye bitiyordu.
Ne Özdemir Asaf kaldı ne şiiri ne de Boğaziçi ve simgesi Bebek...Vahşi kentleşmenin yıkıp, yok ettiği bahçelerin, koyların, iskelelerin içinde tepinip duruyorlar. Ayıp
olmazsa; hangi doğa, hangi deniz, hangi kültür, hangi görgü, hangi bilim sanat diyeceğim ama
utanıyorum; kimlikleri yerine cüzdanlarını göstereceklerinden. Oysa kimliğimizi oluşturan binlerce yıl var
yaşadığımız topraklarda:
Görkemli
doğası, insan hariç ne eksen çiçek açan toprağı, şiiri, resmi, heykeli, müziği
ve bilgeleri ile ve gelece kuşaklar adına utanmadan. Kuşkusuz bunlar bilinmeyen
şeyler değil, hele var olup yok edilen, kendi kimliğinden utanan, kuşku dolu ve
alaysı bakışlarla itilip kakışlanan bir toplum iseniz!..
KENT BİR BAHÇEDİR
Buğday başaklı
ve üzüm bağları ile Hitit bahçeleri
ve bağları; tapınakları, anıtsal
mezar duvarlarındaki sonsuz yaşamı simgeleyen lotus çiçekleri ile donanmış ve papirüslerin çevrelediği havuzları ile Mısır bahçeleri... Anıtsal yapıları ile avlulu Roma bahçeleri; Mikelanj’ın heykelleriyle mezar
anıtını ölümsüzleştiren Medici ailesinin bahçeleri; tabii ki Rönesans
bahçeleri, geometrik
figürleriyle Varka ile Gülşah minyatürlerindeki gibi rengârenk çiçekleri ve
giysileri ile Selçuklular...
Osmanlı’nın, örneğin Kanuni
Sultan Süleyman’ın Mimar Sinan’a yaptırdığı bahçeler, su kemerleri ve minyatürlerdeki çiçekler ve bahçeler...
Çin, Japon, İngiliz ve Fransız bahçelerinin
yanı sıra ressam Monet, Pisarro, Matisse ve binlerce ressamın bağ, bahçe ve parkları!... Eeee! Anladık da dilinin altında ne
var, uzatma? Bizim derdimiz boyumuzu aştı” diyebilirsiniz.
Dilimin altında hiçbir şey yok umuttan başka. Ortalık
toz duman ama unutmamız gereken bir şey daha var: Kent bir bahçedir. Boğaziçi ise bizlere
inat bulutunu, rüzgârını, kuşunu, tuzlu suların da dolaşan balıkları ile (ızgara tava değil) ve şairleri,
bilgeleri, heykelleri ve müziği ile bir bahçedir ve geleceğimizdir. Her kentin kimliğidir park ve bahçeler, hangi ortam da olursak
olalım.
BOĞAZİÇİ’NİN SİMGESİ BEBEK
Tabii ki yangından mal kaçırılmıyor! Her şeyin tüketildiği
Anadolu coğrafyasındaki kültürel doku gibi İstanbul’un ve tabii ki Boğaziçi’nin tarihsel simgesi Bebek de kendi bataklığında ayakta durmaya çalışıyor. Parklar, caddeler, ara
sokaklar; çöpler, işgaller, kuşatmalar
ve müzik adı altında gece yarılarına kadar çığlık çığlığa süren darbukalar, göbekler, parkçılar yani fiziksel ve
görsel şiddetten Bebek ya
çıkacak ya da Boğaziçi ile birlikte kimliğini kendi
eliyle yok edip batacak.
Binlerce örnek
var bu konumda Anadolu’da. 13 Eylül 2020 günkü Cumhuriyet gazetesindeki haber
bu yazının kaynağı: Boğaziçi adına umudun habercisi. Anakent Belediye Başkanı İmamoğlu ve
birdenbire birikimi, bilgisi ve deneyimi, sakinliği ile Prof. Dr. Çağatay Seçkin’in Bebeklilerce umut olarak görülmesinin habercisi oluvermesinin
de nedeni bu.
Kararlıydılar. Kuşkusuz, bu yalnızca kıyı semti Bebeklilerin
sorunu değil. İstanbul’un, Boğaziçi’nin varlık sorunu. Kala kala bir tek nefes alıp insanca yaşamak
kaldı.Avunduğumuz tek şey doğa
ona öncülük edebilir. “Yeni bahçeler çizin gözlerimizin
kuşlarına!..”
