Her fırsatta kurtuluşu kentlerden kaçıp canını yeşillikler arasına atan arkadaşım Yusuf Gezgör’ün yıllar önce gönderdiği ağaçlarla ilgili bir mektubu geçti elime.
Gezgör’ün yazdıklarını okurken iklimlerin özelliğini yitirdiği şu son günlerde bedenimi okşayıcı serinlikler sardı.
Oysa öyle bir sıcaklık ki böyle giderse gücü, her yönden cennet yurdumuzu altüst ederek cehenneme çevirecek...
Bunu önlemekte Gezgör’ün üzerinde durduğu gibi doğayı koruyamayışımızın da payı var.
GÖZGER’İN MEKTUBU
“Ağaç” başlıklı yazına bayıldım! Okudum, güzel bir şarkıyı dinler gibi bir daha, bir daha okudum...
Beynine, yüreğine, kalemine sağlık! Sayende, ülkemizde insanın koruyamadığı ortamdan bir nebze de olsa uzaklaşmış oluyoruz...
Yollardan arabayla geçerken yolun iki tarafındaki tüm ağaçlara aynı gözle bakarım. Gene de ağaçlar egzoz gazı içinde güzellikler saçıyor.
“Varlığı zarardır, yokluğu kârdır, kağnıda üçüncü tekerlek gibi” sokaklarda dolaşanların yanında gezemeyen ağacın kutsallığı gerçekten yadsınamaz.
AĞAÇLA SOHBET
Adnan’cığım, genellikle hafta sonlarında, yaz kış, bayram tatillerinde gittiğimiz Edremit’in Çamlıbel köyündeki bahçemizde, ellerimle diktiğim ağaçlarla konuştuğum bile oluyor. Bana o kadar çok şey söylüyorlar ki “Yeter artık şehri bırak, her gün görelim seni” derler...
İçimden, doğru derim.
“Yaşarken insanın ayağı yere yakın olmalı, suyun, güneşin, toprağın, havanın farkına varmalı insan, büyük şehirlerde yaşamanın aksine...”
Şehirlerimiz, ne yazık ki binaları ve yerleşim düzeni yönünden iç karartıcıdır, tıpkı bir tuğla harmanının uçaktan görünüşü gibi... Çoğu kez insanın içini acıtır bu görüntü.
İster istemez düşünüyor, insan, acaba burda yaşayanlar ruh güzelliklerinden de mi yoksundurlar? Oysa ağaç çirkinlikleri bile örter, şehirlerimizdeki dikili agaç kalmaması, çirkinlikleri daha çok yüzümüze vurmuyor mu?
Tekrar o saygın, öpülesi kalemine sağlık, dostum güzel kardeşim Sevgili Adnancığım, görüşmek dileğiyle...
Yusuf Gezgör
***
GEZİ’NİN AĞAÇLARI
Bu mektup da Serap Yeşiltuna’dan:
Dün, “Ağaç” başlıklı çok güzel bir yazı yazmışsınız. Geçen hafta da gene Cumhuriyet’te yayımlanan Gürol Tonbul’un “Aşkın ruhu ve Dersu Uzala” başlıklı yazısını da çok beğenmiştim.
Özellikle Gezi olaylarından sonra ağacın kültürümüzdeki önemi ve değeri üzerine çok araştırma yaptım. “Her şey bir ağaç için miydi” diye çok sorulmuştu.
Bunu hep şöyle cevapladım, “Evet her şey biraz da bir ağaç içindi!”
Tüm bu toplumsal olaylar neden başka bir durumda ve zamanda değil de Gezi Parkı etrafında gerçekleşmişti? Ben bunun için bir kitap yazdım: Adı “Gezi’deki Ağaç”!
Türk mitolojisinde, Türk kültüründe, edebiyatımızda, dinlerde ve hatta Nâzım Hikmet’te ve “Atatürk”te ağaç ne anlama geliyordu, bunu anlatmaya çalıştım.
Sizin yazınızın sonunda şöyle bir cümle vardı: “İnanıyorum ki Gezi olaylarında sözü geçer biri ortaya çıkıp olayların ağaca beslenen inançtan doğduğunu belirtme erdemini gösterseydi, ne Taksim Meydanı’na gencecik çocukların kanı akardı ne de özgürlük tarihimize lekeli bir sayfa eklenirdi...”
Sözü geçer biri miyim bilmem ama ben bu kitabı Gezi olaylarından çok kısa bir süre sonra kaleme aldım. İçindeki yazıların bir kısmı da Gezi sürerken yazılmıştı.
Kitabımı size imzalı olarak göndermek istiyorum. Bir adres gönderirseniz ilk fırsatta ulaştıracağım.
Sevgi ve saygı ile...
---
NOT: Yıllık iznini kullanan yazarımız yazılarına bir süre ara vermiştir.
