“Beyaz yakalı işçi” kavramı uzun süredir kullanılır halde. Ancak kavramın tarif ettiği kesim
yazık ki “işçi” olduğunun farkında değil. Neo-liberal günler herkesi er
ya da geç benzer acıyla baş başa bırakacak: “Hiçbir işe yaramama”
duygusuyla! Yani? İyi okumuş, bir süre büyük şirketlerde üst düzey görev
yapmış, belli ölçüde yaşam tutturmuş “beyaz yakalı” gün gelecek
yapayalnız, çaresiz, işsiz, işlevsiz, belki de parasız kapı önüne konacak.
Çoğu farkındadır sanırım bu insanların ama yazık ki
hakikatle yüzleşmekten korkar haldeler. Her gün, inatla aynı tutuma devam
ediyorlar. Çocuklar özel okulda... Borç gırtlağa dayanmış
halde... Ağır gerilim altında... İyi görünmek zorunluluğu ayrı
dert... Derken, bir gün, iki dudak arasına sıkışan yazgısı karşısına
dikiliyor beyaz yakalının: “Artık sana ihtiyacımız yok” deniyor. Öyle
güzel kuruluyor ki tezgâh, iyi yazılmış bir teşekkür mektubu, son gün kesilen
pasta, eline tutuşturulan çiçekle birlikte yolcu ediliyor...
Kuralsız kapitalizm altında ezilen beyaz yakalı işçi önlem
alma konusunda en ufak çaba göstermiyor. Bireysel kurtuluş arayışının anlamsız
olduğu görmek istemiyor. Biraz para biriktirip kapağı Ege kıyılarında bir
yerlere atma arzusuna hemen “kitap kahve” açarım düşü ekleniyor.
Gittikleri yerde mutlu olamadıkları gibi, geri dönüşün burukluğu da ekleniyor
duruma. Salt “çalışma” üstüne kurulmuş, uzmanlığa dayalı yaşamı bir anda
çöküyor beyaz yakalı işçinin! Durum bu, hazin! Asla örgütlenmeyi aklına getirmiyor
mesela. Dahası, gelecek olan iktisadi krizin doğrudan hedefinin “o”
olduğunun da farkında değil. Eğer bunu biliyorsa da susuyor. Geçici çıkarları
zarar görmesin diye, düzenin işbirlikçisi oluyor!
Her gün, kendi sınıfından olanların sonunu tanıklık
edip “Nasılsa benim başıma gelmez” diye düşünerek yaşamaya devam etmek
tuhaf değil mi? “Gezi Dirilişi” hiç değilse biraz öğretmiştir nasıl bir
tablo içinde olduğunu beyaz yakalıya diye umut etmiştim, yanılmışım. Herhangi
değişim, gelişim söz konusu değil. Yazgıya boyun eğmiş halde bekliyor bu insanlar.
Kendinden kaçmaya ısrarla devam ediyor beyaz yakalı işçi. Akşam dizilere
sığınıyor, benzer lokantalarda yemek yiyerek vaziyeti idare ediyor. Temel sorun
düşünsel oysa. Eline tutuşturulan “laik milliyetçilik” yalanının onu
koruyacağını sanıyor. Oysa ait olduğu sınıfı bilmediği sürece sonuç
değişmeyecek.
Siyasal İslamcılar hemen her alanı dönüştürmeyi
başardı. Özellikle basındaki egemenlikleri siyasal çarpıtmayı kolaylaştırdı.
Bağımsız, özgür gazetecilik şöyle dursun, vasat bilgiye bile ulaşmak kolay
değil. Beyaz yakalı işçi bunu bildiği halde, hakikati aramıyor örneğin. Hâlâ “merkez
medya” denen organların iktisat sayfası üzerinden dünya tahlili yapmakla
meşguller. Lübnan’da ayaklanan halk, İran’da büyüyen toplumsal kriz, Morales’in
devrilip iktidara İncil’in gelmesi hiç mi hiç ilgilendirmiyor onları. Sanal ya
da sahte Cumhuriyetçilikle tekne yüzmüyor işte! Doların iniş çıkışı, borsa
hareketleri insanı açıklamaya yetmez. Artacak göç dalgaları, önümüze konan
otokrat ırkçı liderler ve sistemler rastlantı değil. Kendini özel/özerk ve
dokunulmaz sanmak nasıl da gülünç oysa!
Dünya, öngörülmesi güç, çalkantılı bir sürece
girdi. Daha çok kavga, çatışma göreceğiz. Bu durumdan salt kendi başının
çaresine bakarak çıkmak olası değil. Bize dayatılan uyduruk gündemi elinin
tersiyle itmeyi başarmak gerek. Sorun şu: Artık düşünmek yük geliyor insanlara,
etik değerler ilgi çekmiyor ve elbette estetik de öyle. Oysa yaşanan cehennemin
nedeni bu! Daha iyi yaşamak istiyor herkes, biri sorsa: “Nedir bu?”
diye, yanıt var mı emin değilim.
Beyaz yakalılara yüklenerek uyarmam da rastlantı değil. Sistem onların üstünde yükseliyor, ne zaman sırtından atmaya karar verirler bu yükü, o zaman yeni bir başlangıç umudu doğar!
