Şekspir’in Hamlet’indeki ünlü “Çürümüş bir şeyler var Danimarka Krallığı’nda” repliğini alıp bugüne getirin Türkiye’nin başına koyun, cuk oturur.
Ankara’daki gazetecilerin, Saray ve çevresinde dönüp dolananları öğrenmeleri için kulaklarının Midas’ınki gibi uzun olmasına hiç de gerek yok. Haber ve fısıltılar gelip onları buluyor zaten:
Duyulanlara bakılırsa, AKP içinde klikleşmeler, hizipleşmelerle birlikte adeta nefretleşmeler de arttı.
Saray’ın ömür boyu koltukta kalma tutku ve ısrarı biliniyor. Ancak ondan bir sonrası için daha şimdiden yapılan hesaplar üzerinden gerçekleşen kavgalar artık üstü örtülmeyecek duruma geldi.
Bir zamanların Saray gözdelerinden, reisin propaganda bakanı gibi davranan Fahrettin Altun’un İletişim Başkanlığı’ndan apar topar alınıp etkisiz bir göreve sürgün edilmesi örneğin.
Kendisini reisliğe hazırladığı bilinen Hakan Fidan’a karşı taht için ısınma hareketlerine başlayan Bilal Erdoğan’ın, ilk denemesini Bursa valisinin makamına oturarak gerçekleştirmesi örneğin.
İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya’nın, Emniyet müdürleri kararnamesi nedeniyle kendisini MHP genel başkanına şikâyet eden selefi Süleyman Soylu için “kifayetsiz muhteris” nitelemeli ileti atması örneğin.
Eski AKP milletvekili Şamil Tayyar ile pazar vaazları aracılığıyla yeni rejime yön vermekte olan Saray başdanışmanı Mehmet Uçum arasında süren ağız dalaşı örneğin.
Yaklaşık 2.3 milyonluk Togg’dan vazgeçip 32.5 milyonluk Mercedes’i makam aracı yapan Aile Bakanı Mahinur Özdemir Göktaş’ın yeni arabasının altından alınması örneğin.
Yandaş medyanın gözbebeği radyo ve televizyonların sahiplerine “suç örgütü kurmak, kaçakçılık, dolandırıcılık, karapara aklama” gerekçeleriyle soruşturma açılması örneğin. Eski sahiplerinden devralınması sırasında AKP kadrolarının doğrudan devreye girdiği bilinmesine rağmen üstelik.
Saray ve çevresinde birbirini yeme, sürtüşme ve çekememeden kaynaklanan büyük çatışmalar yaşanıyor.
Ancak sonuçta, iktidardan, dolayısıyla güçten düşmemek için birbirlerine sıkı sıkıya kenetleniyorlar.
Nereye kadar?
PATLAMIŞ MISIR GİBİSİN
Yetmez ama evetçileri hepimiz yakından tanıyoruz artık. Çok kullanışlı olduklarına kerelerce tanık olduk.
Onları, yerine göre; vantilatör, yel değirmeni, soğan doğrama makinesi, mutfak robotu, çamaşır makinesi tamburu, lunapark dönme dolabı ya da bugi bugi olarak hayal edebiliyoruz.
En son CHP’nin Ankara mitinginde göründüler.
Döne döne gelmişlerdi. Yetmez ama evet dedikleri; yargının ve rejimin altüst edilmesinin ilk aşaması olan 2010 referandumunun tam da 15. yıldönümünde, FETÖ’cülerin mezardakileri bile kaldırıp seçmen yaptıkları o darbenin yarattığı bozuk düzene karşı toplanmış 100 binleri yumrukları havada, gözleri yaşlı izleyip kalemlerinden kan damlattılar:
“Her taraftan demokrasi, hak, hukuk, adalet, sloganları patlıyor.”
Patlamış mısır gibisin kardeşim, fır dönsen de hiç unutulmaz, bu ülkede bu zulüm senin sayende.
