26 Nisan Cumartesi günü sabaha karşı, İBB’ye ikinci büyük gözaltı hareketi yapıldı ve 51 kişi gözaltına alındı.
Gözaltına alınanlar arasında eski İBB genel sekreteri, genel sekreter yardımcıları, İSKİ genel müdürü ve yardımcıları, imar müdürleri, zabıta müdürleri var. Ayrıca İBB Başkanı İmamoğlu’nun danışmanı Murat Ongun’un eşi Zeynep Ayten Gözde Ongun ile Dilek İmamoğlu’nun kardeşi Cevat Kaya da var.
Yandaş basın bu gözaltıları hemen hemen aynı cümlelerle “İBB’de yolsuzluk” iddialarına bağlıyor. Eleştirel basın bunu Kanal İstanbul rantına karşı çıkan bürokratların gözaltına alınması olarak değerlendiriyor.
Özellikle İstanbul’un önemli su kaynaklarından biri olan Sazlıdere Barajı’nın çevresinin imara açılmasına karşı çıkan İBB teknik yöneticilerinin apar topar gözaltına alınması söz konusudur.
Türk siyasal yaşamı bugüne kadar bir benzeri görülmemiş bir savaş içine girmiştir. Gözaltılar artık bir önlem değil, bir ceza unsuru olarak kullanılmaktadır.
Siyasal iktidar, CHP’ye karşı ve özellikle İmamoğlu ve kadrosuna karşı olağan hukuk süreçlerini de aşarak büyük bir savaş yürütüyor. Siyasal iktidar, öteden beri “heybedeki turp” olarak dillendirdiği söylemini ispat etmeye çalışıyor. Bunun için bilinen “şafak operasyonu” tekrarlanıyor. Bu kez konu ailelere kadar götürülüyor.
İmamoğlu, operasyonlardan Beştepe’yi sorumlu tutup “Ne oldu? Boş dosyanı dolduramadın mı?” diye yanıt verdi. İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin iradesinin teslim alınamayacağını belirtti.
Öte yandan CHP konuyu kitlelere götürme yolunu izlemektedir. AKP iktidarı, konuyu hukuk mekanizması içinde, gözaltılarla sürdürmeye çalışırken CHP konuyu kararlılıkla kitlelere götürüyor. Olan bitenin halk kitleleri tarafından değerlendirilmesini istiyor. Son kamuoyu anketleri, halk kitlelerinin, AKP’nin izlediği bu sertlik sürecini onaylamadığını göstermektedir.
1950’den bu yana 75 yıllık çok partili yaşamımızda görülmemiş derecede büyük gözaltılarla karşı karşıyayız. Yapılan işin hukuksal boyutları, demokratik boyutları tartışmalıdır.
CHP, doğru bir yol izliyor. Konuyu halk kitlelerine götürüp demokratik yaşamın bir sorununa dönüştürmek istiyor.
Türk halkı, hangi siyasal partiye bağlı olursa olsun, olan biteni titizlikle izlemekte ve genel olarak onaylamamaktadır.
