MODERN HÜKÜMETLER
17. yüzyılın sonlarından itibaren, cumhuriyetçi hükümet biçimlerinin yaygınlığı arttı. İngiliz İç Savaşı ve İngiliz Devrimi, Amerikan Devrimi ve Fransız Devrimi, temsilci hükümet biçimlerinin büyümesine katkıda bulundu. Sovyetler Birliği, komünist bir hükümete sahip olan ilk büyük ülke oldu. Berlin Duvarı’nın yıkılmasından bu yana, liberal demokrasi daha yaygın bir hükümet biçimi haline gelmiştir.
19. ve 20. yüzyılda, ulusal düzeyde hükümetin boyutu ve ölçeği önemli ölçüde arttı. Bu, şirketlerin düzenlenmesini ve refah devletinin gelişimini içeriyordu.
SİYASET BİLİMİ BAĞLAMINDA SINIFLANDIRMA:
Siyaset biliminde, uzun zamandır hükümet türlerinin bir tipolojisi veya sınıflandırmasını oluşturma hedefi bulunmaktadır, çünkü siyasi sistemlerin tanımları açık bir şekilde belirgin değildir. Özellikle karşılaştırmalı siyaset ve uluslararası ilişkiler alanlarında bu önem taşır. Hükümet sınıflandırmalarının sınırları, diğer hükümet türleri içinde belirlenen kategoriler gibi ya belirsiz ya da değişkendir.
Yüzeysel olarak tüm hükümetlerin de facto, de jure veya ideal bir biçimi vardır. Amerika Birleşik Devletleri federal anayasal bir cumhuriyetken eski Sovyetler Birliği federal bir sosyalist cumhuriyetti. Ancak öz tanımlama nesnel değildir ve Kopstein ve Lichbach’ın belirttiği gibi, rejimleri tanımlamak zor olabilir, özellikle de facto durumlarında, hükümet ve ekonomi uygulamada sapmalar gösterdiğinde. Örneğin, Voltaire, “Kutsal Roma İmparatorluğu ne kutsaldır ne Roma ne de bir İmparatorluk” şeklinde bir argüman sunmuştur. Uygulamada, Sovyetler Birliği Josef Stalin döneminde merkeziyetçi otoriter tek parti rejimi olarak işlemiştir. Uygulamada, Amerika Birleşik Devletleri kusurlu bir demokrasidir, çünkü seçim sistemi önden halkoylarını geçersiz kılmıştır; yüksek mahkeme tarafından belirlendiği üzere, kazanan siyasi parti seçmenleri başkan adayı için oy kullanmak zorundadır.
Hükümet biçimini belirlemek de zor olabilir çünkü birçok siyasi sistem, sosyo-ekonomik hareketler olarak ortaya çıkar ve daha sonra bu hareketlerin adını taşıyan partiler tarafından hükümetlere taşınır; hepsi de rekabet halinde olan siyasi ideolojilere sahiptir. Bu hareketlerin iktidardaki deneyimleri ve belirli hükümet biçimleriyle olan güçlü bağları, onları kendileri başlı başına birer hükümet biçimi olarak kabul etmemize neden olabilir.
Diğer karmaşık durumlar arasında, modern çağın siyasetin doğası gereği, makul teknik tanımların politik ideolojilere ve ilişkili yönetim biçimlerine yönelik genel uzlaşmazlık veya kasıtlı “bozulma veya önyargı” bulunması yer alır. Örneğin, “muhafazakârlık” kelimesinin Amerika Birleşik Devletleri’ndeki anlamı, diğer yerlerde kullanılan tanımın birçok ortak noktası yoktur. Ribuffo’nun belirttiği gibi, “Amerikalıların şu anda muhafazakârlık olarak adlandırdığı şeyin dünyanın büyük kısmının liberalizm veya neoliberalizm olarak adlandırdığı” bir durumdur; Finlandiya’da bir “muhafazakâr”, Amerika Birleşik Devletleri’nde bir “sosyalist” olarak etiketlenebilir. 1950’lerden bu yana Amerika Birleşik Devletleri’nde muhafazakârlık genellikle sağcı siyaset ve Cumhuriyetçi Parti ile ilişkilendirilmiştir. Bununla birlikte, ırk ayrımcılığı döneminde birçok Güney Demokrat muhafazakârlıkla ilişkilendirilmiş ve 1937-1963 yılları arasında Kongre’yi kontrol eden muhafazakâr koalisyonda önemli bir rol oynamışlardır.
SOSYAL-POLİTİK BELİRSİZLİK
Hükümetlerin varoluş biçimleri ve özellikleri konusunda bireyler arasında farklı görüşler bulunmaktadır. Herhangi bir hükümetin ve buna karşılık gelen sınıflandırmanın içinde “gri tonlar” yaygındır. En liberal demokrasiler bile, belirli bir ölçüde rakip siyasi faaliyetleri sınırlarken en zalim diktatörlükler geniş bir destek tabanı oluşturmak zorunda kalır ve bu da hükümetleri dar kategorilere sokmayı zorlaştırır. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri’nin bazı seçmenlerine göre, zengin Süper PAC’lerin seçimleri manipüle ettiği inancıyla Amerika Birleşik Devletleri’nin bir demokrasi yerine bir plutokrasi olduğu iddia edilmektedir.
