Burası bir devlet okulunun ana sınıfı... Ramazan farkındalığı drama etkinliğinde sınıfta yerlere seccadeler serilmiş. Önde 4-5 yaşında erkek çocukları, arkada başları örtülü ufacık kız çocukları.
Söz konusu fotoğrafı 20 Şubat’ta yayımlanan medreseleşme hakkındaki yazımdan sonra gönderen bir babaydı. Önceden haber vermediler mi bu uygulamayı diye sorunca, “Verdiler ama bu kadarını tahmin edemedim” dedi.
Etkinliğe katılım ailelerin gönüllülüğü esasına bağlı olmayacak mıydı, sorusuna ise yanıtı şu oldu: “Okuldan ramazan drama etkinliği için seccade ve başörtüsü istediler. Eşim, yarın göndermeyelim, hoş şeyler olmayacak dedi. Ben de çocuk bir etkinlik kaçırınca üzülüyor, ne yapabilirler ki diye düşünüp gönderelim dedim. Bu rıza almak sayılır mı emin değilim. Ayrıca gönüllü olmasak ne olacaktı ki? Diyelim ki bizim imkânımız vardı, evde durabilirdi. Çalışan aileler ne yapacak?”
“Alın çocuğunuzu ve neden aldığınızı da söyleyin” yorumuna, “Alıp nereye göndereyim!” dedi.
Kim bilir Türkiye’de kaç aile o baba gibi sıkışıp kalmış bir halde? Özel okula gönderecek parası olmayan, çocuğunu bırakacak yakını olmayan ve devlet okullarında çocuğunun geleceği kararan milyonlarca anne ve baba!
UZMANLARDAN CİDDİ UYARILAR
Bu konu nedeniyle aklıma yaklaşık iki yıl önce 24 Nisan 2024’te bu köşede yazdığım yazı geldi. “Eğitimdeki dinselleşme kitlesel çocuk istismarıdır!” başlıklı o yazımda, psikolog, psikiyatrist, sinirbilimci ve eğitim bilimcilerin, Türkiye’de çocukların karşı karşıya olduğu en önemli tehlikeyi bilimsel olarak ortaya koyduğu bildiriden söz etmiştim.
Yayımlanan o ortak bildiride, çocukların maruz kaldığı zorunlu din eğitimi, 4-6 yaş Kuran kursları ve ÇEDES gibi projelerle okullara din görevlilerinin atanması gibi uygulamalar hakkında önemli uyarılar yer alıyor.
Eğitimin dinselleştirilmesinde yeni bir aşamaya geçildiği, çocukların 11-12 yaşına kadar soyut düşünme yetisi geliştiremediği, somut düşünmeleri nedeniyle olaylar arasındaki neden-sonuç ilişkisini tam olarak kavrayamayacakları, bu nedenle çocuk yaşta din öğretisine maruz kalmanın, depresif bozukluk, kaygı bozukluğu, uyku bozukluğu, ayrılma anksiyetesi gibi hastalıkları tetikleyebileceği, dini öğretinin çocukları takıntılı, ürkek ve kaygılı bireyler olmaya itebileceği, düşüncelerini baskı altına alacağı, özgür düşünme ve araştırma motivasyonunu azalttığı açıklanıyor.
ÇOCUKLARIN KİŞİLİK GELİŞİMİNDE YARATILAN YIKIM
Bildiride altı çizilecek bölümlerden birisi de ahiret, günah, şeytan, cehennem gibi soyut kavramları anlamayan çocuklarda yaratabileceği etkiyi ortaya koyması...
Örneğin çocukların “Cehennemde yanarsın” sözünü duyduklarında, günlük yaşantılarındaki en ufak bir hatalarında cayır cayır yanacaklarını düşünebileceği belirtilmiş. Hatalı davranışlar, “Allah günah yazar, cezalandırır” gibi söylemlerle engellendiğinde ise çocuğun davranış ve düşüncesinde amaç, cezadan kurtulmak olacağından tutarlı bir vicdan gelişiminin olanaklı olmayacağı vurgulanıyor.
Uzmanlar, çok önemli bir uyarıda bulunuyor: “Bu durum çocuğun ileride ergenlik ve yetişkinlikte kendi iradesi ile karar verip hareket eden değil, güçlü gördüğü ya da korktuğu kişi ve grupların kontrolüne boyun eğen bir kişilik geliştirmesine neden olur.”
Yaşadıkları zorluklara karşın, ailelerin, soyut düşünme yeteneği bile henüz gelişmemiş çocuklara bu istismarın uygulanmasını kabul etmemesi gerekir.
Yıllardır ağırlıklı olarak bu köşede, eğitimdeki dincileşme ve laikliğe vurulan hançerlerin Türkiye’nin en önemli sorunu olduğunu yazıyorum. Gelecek hafta 3 Mart’ta, biri Öğretim Birliği Yasası (Tevhid-i Tedrisat Kanunu) olmak üzere, Üç Devrim Yasası’nın kabul edilişinin 102. yıldönümünün kutlanacağı bir dönemde, gerici ideolojik hedefler için artık anaokulu yaşındaki çocukların bile rahat bırakılmadığına tanık oluyoruz.
Bilimi referans alan laik Cumhuriyetten bilime sırtını dönen siyasal İslam baskısı altındaki “Yeni Türkiye”ye geçişin en ağır bedeli bu!
