Şu ana kadar Millet İttifakı’ndan seçilerek CHP’ye katılan milletvekilleri:
İYİ Parti’den Nimet Özdemir, Bilal Bilici, Aykut Kaya, Ayşe Sibel Yankıömeroğlu, Ümit Özlale.
DEVA Partisi’nden Selma Aliye Kavaf.
Demokrat Parti’den Salih Uzun, Cemal Enginyurt.
Bu manzara, 2023’te başarısızlığa uğrayan Millet İttifakı ruhunun hâlâ halka dayatıldığının kanıtı. Kılıçdaroğlu, tarikatçılar, siyasal İslamcılar, sağcılar, AKP eskileri ve yeni Osmanlıcılar ile oluşturulan Millet İttifakı’na gerekçe oluşturmak için 2021’de “21. yüzyılın temel kavramı demokrasidir, sağ sol kavramları yok burada” demişti.
O zaman da bunun solu yok etmek anlamına geldiğini ve aslında sağcı bir eğilime işaret ettiğini vurgulamıştım. O ittifak yüzünden CHP listelerinden 38 siyasal İslamcının milletvekili seçildiğine ve TBMM’de ikinci Cumhuriyetçi bir tasarım yapıldığına tanık olduk. Akşener’in masayı dağıttıktan sonraki değişimini, Davutoğlu’nun AKP’ye yeniden yanaşma çabalarını gördük.
Ancak CHP yönetimi akıllanmadı; yine sağcıları, siyasal İslamcıları, AKP eskilerini “Atatürk’ün partisi” dedikleri partiye katıyor. Birileri bunu “güçlenmek” olarak yorumlasa da aslında ana muhalefet kendisini içten çürütüyor. Bu isimler, seçime doğru pozisyon alıp yeniden milletvekili seçilmek için CHP’ye girerken, partinin direksiyonu yine sağa kırılıyor. Kılıçdaroğlu’nun başlattığı ve CHP’yi ortanın sağına çeken helalleşmenin devamıdır bu da.
BAĞIŞIKLIK SİSTEMİNİ ZAYIFLATAN GEÇİŞKENLİK
Uzun ile Enginyurt’a CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in rozet taktığı grup toplantısını izlerken, aklıma hafta başında Türkiye Komünist Partisi Genel Sekreteri Kemal Okuyan’ın basın toplantısında söylediği şu sözler geldi.
“Türkiye’de AKP ile CHP’yi birleştiren çok geniş bir alan var. İmamoğlu’nun şu andaki en önemli danışmanı, geçen seçimde Davutoğlu’nun en önemli kişisiydi. Bu geçişkenlik az buz bir geçiş değil. Bu geçişkenlik yüzünden CHP’nin bağışıklık sistemi çok zayıf.”
AKP ile CHP’yi buluşturan gri alanın genişliği, sonuçta AKP’ye yarıyor. Böylece iktidar, karşısında ana muhalefet olarak antiemperyalist, kamucu, gerçek anlamda laik bir seçenek olasılığını yok ediyor. Seçmenler de gri alandaki düzen siyaseti içinde tercih yapmaya zorlanıyor ve çoğunlukla çelişkiler yüzünden kafası karışıyor; birçok kişi de bunu sindiremeyip kararsızlar arasına katılıyor.
‘DÜN DÜNDÜR, BUGÜN BUGÜNDÜR’
Örneğin Enginyurt, 2019’da yenilenen İstanbul seçiminden önce MHP Ordu milletvekili iken, AKP’li Binali Yıldırım’ı desteklerken İmamoğlu hakkında şunları söyledi:
“İmamoğlu Belediye başkanı olduktan sonra ilk söylediği ‘Kıbrıs Rum meselesi çözülmelidir’ oldu. Türkiye’ye başkan mı oldu, dışişleri bakanı oldu da haberimiz mi yok da ‘Kıbrıs Rum meselesi çözülsün’ diye ilk beyanatını verdi. Anlıyoruz ki bu bir projedir. Daha önce Makarios’un heykelini Beylikdüzü’ne dikme sevdasını yaşayan İmamoğlu, ‘Kıbrıs Rum Meselesi çözülmeli’ diyerek gerçek niyetini ortaya koydu. Bu bizi rahatsız etti. Seçimden önce kendisine ülkücü diyen ve dedirten İmamoğlu, seçimden sonra 1 Mayıs’ta sol yumruğunu havaya kaldırıp tek yol devrim türküleri söylemeye başladı.
Seçimden önce cemaatlere, vakıflara, tarikatlara selam söyleyen İmamoğlu, seçim biter bitmez ‘Cemaatlere, vakıflara ve derneklere parayı kestik’ dedi. Hayırdır İmamoğlu, seçimden sonra kimden icazet aldın? ‘HDP ile ilişkim yok’ diyor ama seçimden sonra ‘Selahattin Demirtaş en beğendiğim siyasi liderdir’ diyor. Biz de diyoruz ki Demirtaş’ı beğenen adam İstanbul Büyükşehir Belediye başkanı olmamalıdır.”
CHP’lilere “Bu partiye benzemek için gelmedim” diyen ülkücü Enginyurt, bugünlerde katıldığı TV programlarında İmamoğlu’nun cumhurbaşkanı adaylığı için bastırıyor. Sormayacak mıyız bu ne çelişki diye? Belli ki düzen siyasetinde ne sağ sol var ne de etik!
