“İstihdam sağlıyorlar dokunmayalım” alışkanlığı yedi genç insanı daha yaşamdan kopardı. Oysa geleceğe dair düşleri vardı 16 yaşındaki Cansu’yla, 17 yaşındaki Nisa ve 18’ine yeni basan Tuğba Taşdemir kardeşlerin. Günlük net 800 TL ve 100 TL’lik öğle yemeği kuponu uğruna cumartesi sabah yanarak can verdiler. Çünkü işveren güvenlik önlemlerini almamıştı. Dilovası’ndaki görgü tanıkları, parfüm deposu çalışanlarının çığlık atarak ölüme gittiklerini söylerken TV’yi kapattım, yüreğim kaldırmadı.
Çalışan insanlar, emekçiler niye ölüyor bu ülkede? Yanıt belli, kuralsızlık ve son 10-15 yıldır hüküm süren, “İşverenleri idare edelim” mantığı. Şikâyet mekanizması işlemiyor. Türkiye’de cezasızlık iklimi var. Maden ocaklarındaki ölümlere fıtrat diyenler açtı bu kapıyı, arkasından vicdanıyla cüzdanı arasında sıkışan işverenler yürümedi, koştu! Dilova’daki işyeri de bu zincirin bir halkası. Defalarca can güvenliği konusunda şikâyet edilmişler, kimse oralı olmamış, göstermelik 2-3 bin lira ceza ile devam edilmiş üretime o derme çata parfüm deposunda. Çalışma Bakanı Vedat Işıkhan sessiz kaldı dün TBMM’de! Diyecek lafı yokmuş! Yazık!
Eğer, önlem, yaptırım ve sigorta bariyerini AB veya ABD standartlarına taşıyamaz; örneğin çalışma şartlarına ilişkin kuralları yaygınlaştıramaz, iki dudak arasına bırakırsak daha nice Cansu, Nisa, Tuğba’yı yitiririz.
TORBA İDDİANAME
İBB iddianamesi 237 gün sonra mahkemeye sunuldu. Seçilmiş belediye başkanı Ekrem İmamoğlu “suç örgütü lideri” olarak gösteriliyor, şema bile yapılmış. 828 yıldan 2352 yıla kadar hapsi isteniyor. Dosyada 10 yıl öncesine kadar gidilmiş. Son dakikadaki “Sandık verileri CHP’den gitmiş” iddiası ile casusluk davası da dahil edilmiş. Torba yasaları andırıyor. Örneğin medyaya yansıtılan “Otele para dolu çanta gitti” iddiası savcılıkça, “Onlar jammer”dı diye düzeltilmiş. İddianamenin İBB ayağı üzerine çok şey söylenir ancak en tartışmalı nokta Yargıtay’a yapılan CHP kurultayına ilişkin ihbar. Öncelikle İstanbul’daki başsavcılığın, “CHP kapatılsın” deme yetkisi yok. “Partinin kapatılmasına yönelik başvuru söz konusu değil” diye açıklama yapan savcılık anayasanın 68 ve 69. maddeleri ile 2820 sayılı siyasi partiler yasasının 101. maddesi uyarınca gereğinin yapılmasını istemiş ama bu ihbardaki bireysel unsurlar tüzel kişilikle çelişiyor. Sonuçta Yargıtay değerlendirecek; iki dudak arası bir durum var retorik açıdan. Sözün özü ise yine yeniden sıkıntılı bir sürecin CHP’yi beklediği!
SINIF MÜCADELESİ!
34 yaşındaki Uganda doğumlu Hint asıllı Zohran Mamdani, New York Valisi Cuomo’yu yenerek büyük bir değişime imza attı. İşin çokça köpürtülen Müslüman aday, sosyalist aday tarafını bir yana bırakırsak Mamdani merkezi otoritenin baskısına karşın New York’u kazandı. Peki nasıl?
Çok çalıştı. Arkasında özellikle gençlerden oluşan bir gönüllü ordusu vardı, 2019’daki İstanbul gönüllülerini andırdı, salon buluşmaları yerine eşiyle birlikte kapı kapı dolaştı. Queens’te yaşan Türk arkadaşım, “Mamdani’yi üç kez gördüm, Cuomo uzaktan el salladı” dedi. Oyunu da ona atmış. Ayrıca sosyal medyayı çok iyi kullandı, New Yorkluların platformlardaki profilleri üzerinden siyaset üretti. Örneğin sokak terörünün yoğun olduğu bölgelere güvenlik, hakça yaşam isteyenlerin kümeleştiği mahallelere adalet sözü verdi. “Nabza göre şerbet” der eskiler.
Ve fakat, Mamdani’nin yüzde 1’lerde başladığı oy oranını yüzde 50’lerin üzerine taşımasının asıl gerekçesi, kimlik değil sınıf mücadelesini kampanyasının temeline oturtması. Evet göçmenliğini gizlemedi hatta Özbek apartman görevlilerinin, Porto Rikolu mutfak çalışanlarının, Hint taksi şoförlerinin sesi olacağını söyledi cesurca ancak asıl vurguladığı nokta New York’ta oluşan ekonomik sınıflar arasındaki makastı. Neo-Marksist bir hava estirdi. “Sınıf farkı olmayacak en azından belediye hizmetlerinde” dedi. Ucuz ulaşım, eğitim, sağlık ve refah sözü verdi. Yapabilir mi zor! Ancak kampanya tuttu!
Türkiye’de tutar mı? Bilinmez. Yine de muhalefet partileri, ilk seçimde Mamdani’nin kampanyasını örnek almalı, cumhurbaşkanı adayları kimlik mücadelesinden çok sınıf mücadelesine ağırlık vereceklerini söylemeli. Örneğin, Türk-Kürt kimliği üzerinden siyaset üretmekten, “Ülkede Kürt sorunu var” demekten vazgeçmeliler ve sınıf farkını kaldıracaklarının sözünü vermeliler çünkü seçim kazandırdı bu yöntem güncel zaman dünyasında!
