“Bu ay maaşımızı zamlı alabilecek miyiz?” Eskişehir’deki orman yangınında yaşamını yitiren orman işçisi Eyüp Dereli, yangından birkaç gün önce arkadaşına böyle yazmıştı. Bu cümle, yalnızca bir mesaj değil. Bir yaşamın, bir umudun, bir gerçeğin ta kendisi.
Bütün gün 40 derecenin altında, rüzgarla dans eden alevlere karşı bedenini siper etmiş bir orman emekçisinin, akşam evine dönerken kafasını yastığa koyduğunda düşündüğü tek şey bu: “Bu ay maaş zamlı yatar mı?”
Ne kadar sade bir cümle değil mi? Ama sade olduğu kadar ağır. Çünkü o cümlede, “biraz daha iyi geçinebilir miyim?” sorusu var. Çocuklarının okul çantasını doldurabilecek mi, pazardan iki kilo yerine üç kilo meyve alabilecek mi, elektrik faturasını gününde ödeyebilecek mi…
İşte bunların hepsi tek bir soruda saklı: “Bu ay zamlı maaş alabilecek miyiz?”
EMEKÇİLER SORUYOR
Bu soru, Eyüp Dereli’ye mezar oldu. Onu ve 10 yol arkadaşını Eskişehir Seyitgazi’deki orman yangınında yitirdik. Yangını söndürmek için gittiler, kendileri de yandılar. Ve biz şimdi, yalnızca 11 canı değil; bu ülkenin vicdanını da toprağa verdik.
Bugün memleketin dört bir yanında binlerce orman işçisi hâlâ o mesajı soruyor sessizce.
İtfaiyeciler, zabıtalar, temizlik işçileri, park bahçe emekçileri, şoförler, büro çalışanları…
Hepsi aynı cümleyle yaşıyor: “Bu ay zamlı maaş alabilecek miyiz?”
Sayın yönetenler, sayın karar vericiler,
Yangına koşanların maaşı hâlâ asgari ücretin bile altında kalıyorsa bu ülkede yalnızca ağaçlar değil, insanlık da yanıyor demektir. Bu yangından geriye yalnızca küller kalmamalı.
Bu yangının ardından Eyüp’ün o mesajı, bir dönüm noktası olmalı.
Çünkü Eyüp artık aramızda değil. Ama onun sesi hâlâ yankılanıyor: “Bu ay maaşımızı zamlı alabilecek miyiz?”
Yanıt vermek de artık bizim borcumuz. Ve bu borç, yalnızca bir zamla değil, bir yaşamla ödenebilir.
