1990’lar, Türkiye için tam anlamıyla kaos ve yerinde sayma yıllarıydı. Enflasyon, yolsuzluklar, çeteler, mafyanın siyasetin bir kesimiyle kurduğu işbirliği o dönemin kanıksanmış gerçekleriydi. 12 Eylül’den sonra oluşan siyaset tarzının bundaki payı oldukça büyüktü.
Halk en sonunda 2002 seçimlerinde bu siyaset tarzını mahkûm etti ve 90’ların ana aktörlerini topyekûn Meclis dışında bırakarak yeni isimlere kapı açtı. AKP tek başına iktidar, CHP ise tek başına muhalefet oldu.
İktidarının ilk yıllarında Batı’nın büyük desteğini alan AKP, gördüğü ekonomik ve siyasi destek sayesinde 90’ların izlerini bir nebze de olsa unutturabildi. Daha doğrusu, 90’ların kötü izlerini bir daha yaşamak istemeyen toplum yeni iktidarın özelleştirmelerle, Batı destekli ekonomik programla, sözde demokrasiyi güçlendirme çağrılarıyla sürdürdüğü siyaseti daha kabul edilebilir buldu. AKP’nin 2011’e kadar her seçimde oylarını artırmasının gerçek nedeni buydu.
Yaklaşık 10 yıllık bu süreç, iktidarın gerçek ajandasını toplum önüne çıkarmasıyla son buldu. Üretime dayanmayan ve dış yatırımla yürüyen ekonomi sarsılmaya başladı, demokrasi vaatleri unutuldu. Ülke kuruluş felsefesiyle açık bir hesaplaşma içine girme amacı taşıyan bir yönetimle karşı karşıya kaldı.
KÖTÜNÜN KANIKSANMASI
12 Eylül nasıl kendi siyaset tarzını yarattıysa ve bu da 90’ların kaos ve belirsizlik ortamına yol açtıysa, Batı’yla ve demokrasiyle bağlarını koparan AKP iktidarı da benzer şekilde kendileri ve yandaşları açısından avantajlı bir siyaset tarzı oluşturdu. Sonuç yine aynıydı. 90’larda yaşananlar kısa sürede daha şiddetli bir biçimde kendini hatırlatmaya başladı.
Bugün Türkiye yine enflasyonla boğuşuyor. Çeteler, yolsuzluklar her yanı sarmış durumda. Mafyanın birtakım siyasilerle yaptığı işbirliği eskisi gibi gizli de değil kamuoyu önünde açık biçimde sürdürülüyor. En kötüsü ise topluma daha önce hiçbir zaman görülmemiş bir çürümenin hâkim olması. Daha önce toplumu sarsan ve aylarca konuşulan olayların benzerleri şimdi hemen her gün yaşanıyor ve bu durum insanlar için artık olağan hale geliyor.
Bugün birçok kişinin eski döneme, yani bir diğer deyişle AKP öncesi yıllara özlem duymalarının nedeni budur. Çürümenin hemen her yana yayıldığı bu dönem, toplumu bütün eksikliklerine rağmen eski günleri aratır hale getirmiştir.
Tablo böyleyken AKP’nin 23 yıllık iktidarı süresince ülkeyi ve toplumu daha ileriye taşıdığı nasıl iddia edilebilir? Gelinen noktaya rağmen iktidarı savunabilenler, yandaşları zengin eden ve birçoğunun parası bugün halen halk tarafından ödenen yatırımlar dışında hangi geçerli argümanlarla söylediklerinin arkasında durabilirler?
KADİR SERKAN SELÇUK
YAZAR
