Önce inanıldı. Sonra demokrasi için birleşildi. Ve çalışıldı. Mış gibi yapılmadı bu kez. Gerçekten çalışıldı.
Sonuç: Kazanıldı.
Kazanmak ile iş bitmedi. Zaten Türkiye’nin siyasi konjonktüründe buna kolayca izin verilmeyeceği belliydi. 17 gün süren bir sinir harbi yaşadık hep birlikte. Türkiye, demokrasi terazisinde bir aşağıya çekildi, bir yukarıya. Sonunda direkten döndük.
Demokratikleşme değil ama öncelikle normalleşme yolunda önemli bir adım atıldı.
16 milyonluk İstanbul’u yönetmesi için mazbata Ekrem İmamoğlu’na verildi nihayet.
Derin bir nefes aldık.
3 ay gibi kısa bir sürede kucaklayıcı, birleştirici söylemi, sakinliği, kararlılığı ile insanların gönlünde taht kurdu İmamoğlu. Sevdik bu adamı. Samimiyetini, çalışkanlığını..
“Kendime hedef koydum; gelmiş geçmiş en demokrat belediye başkanı olacağım. İstanbul buna aç” dedi, İBB başkanı olarak dün ilk kez katıldığı televizyon programında.
Evet açız. Sadece İstanbullular olarak değil, tüm Türkiye olarak açız.
Normalleşmeye, adalet duygusuna, insanca yaşamaya..
Hakkını verelim, 31 Mart seçimleri ile CHP de eşik atladı. Adayların seçimi, sandığa sahip çıkma, kararlılık. İYİ Parti ile ittifak. HDP tabanının oy vermesini sağlayacak adımların atılması...
Umutlarımız yeniden yeşerdi. Ama unutulmamalı, bu daha henüz ilk adım. Asıl önemlisi; şeffaf, hesap verebilir bir yönetim anlayışı ile doğru belediyecilik yapabilmek. Ve hiç kolay olmayacak. AKP’nin belediye meclislerinde çoğunlukta olduğu belediyelerde “CHP’li başkana iş yaptırmama” mücadelesi içine girme olasılığı örneğin. Bu yüzden Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Mansur Yavaş’ın belediye meclisi toplantılarını halka açık hale getirme kararı son derece akıllıca.
Nasıl bir belediyecilik?
2 yıldır nisan aylarını Kanada’nın Vancouver kentinde geçiriyorum. Minik Ada’nın doğumuna gitmiştim, şimdi birinci yaşında yanındayım. Dünyanın en yaşanılabilir şehirleri arasında ilk sıralarda Vancouver. İnsan uzun süre kalınca neden öyle olduğunu daha iyi anlıyor. Dünyanın her yerinden insan var burada. Birbirinden farklı onlarca kültürden, gelenekten insan, kentin düzeni ve kuralları içinde uyum içinde yaşıyorlar. Çinlisi, Meksikalısı, Arnavut, Türk, Rus, İranlı, İsrailli.. Merakla gözlüyorum. Özellikle de belediyeciliğini inceliyorum. Bizim bir türlü yapamadığımızı onlar nasıl yapıyor?
Aslında 2 önemli nokta var.
Biri konulan kurallara hiçbir istisna gözetmeksiniz herkesin uymasını sağlamak. Bu trafik kurallarından tutun, çöplerin atılmasına, köpek parklarının düzeninden, inşaatlara, imar planlarına kadar her alanda geçerli. Adalet duygusunu pekiştirici.
Diğeri katılımcılık. Kente ilişkin önemli kararların alınmasında halkın katılımını sağlamak. Örneğin, Vancouver’ın önemli köprülerinden birinde yaya ve bisiklet yollarının yeniden düzenlenmesi gündemde ve büyükşehir belediyesi evlere ve işyerlerine tek tek mektup gönderiyor ve görüşlerini bildirmelerini rica ediyor. Katılım süreci birkaç aşamalı ve hepsinin tarihleri belli. Örneğin kent konseyleri son derece aktif çalışıyor ve katılıp söz almak isteyenlerin uymaları gereken kurallar ve konuşma süreleri var. Onlara meclis üyelerinin sormak istedikleri sorular için bile tanımlanmış süreler var.
Şimdi haklı olarak şunu diyeceksiniz: Dünyanın en medeni ülkelerinden birinin 2 milyon nüfuslu kenti ile 16 milyonluk İstanbul’u nasıl aynı kefeye koyarsın? Koymuyorum. Sadece bu iki noktaya dikkat çekmek istiyorum. Çünkü bunun para ile ilgisi yok, sadece kararlılıkla ve şeffaflıkla ilgisi var. Meclis toplantılarının hepsini YouTube’da bulmak mümkün.
Tüm bunlar kapsayıcı ve adil bir belediyeciliği de zorunlu olarak beraberinde getiriyor.
Peki imkânsız mı? 17 Nisan’a kadar imkânsız olduğunu düşünüyordum. Şimdi ise kuvvetle inanıyorum. İnanmak istiyorum...
