Trabzonspor’un zirve inadı sürüyor. Mehmet Ali Yılmaz Sezonu’nda 19 hafta geride kalırken, Galatasaray 46, Fenerbahçe 43 ve Trabzonspor 41 puanla ilk üç sırayı paylaşıyor. Fatih Tekke’nin söylemiyle “Tartışılır bir Trabzonspor’dan konuşulur bir Trabzonspor’a gelmek” büyük bir çalışmanın ve özverinin eseri. Savic, Visca sakatken Onuachu ve Oulai Afrika Kupası’ndayken oynanan maçları kalan isimlerle az kayıpla geçmek ve ilk üçün içerisinde olabilmeyi Fatih Tekke ve ekibine yazıyorum.
Takımın çilingir ustaları, bazen Muçi, son Kasımpaşa maçında da Zubkov akıllı bir vuruşla takımını galibiyete taşıyor. Son günlerde gündemden düşmeyen önemli konulardan biri de altyapıdan neden oyuncu gelmiyor? Bildiğiniz gibi geçen sezon UEFA Gençlik Ligi Finali’nde Barcelona ile oynayan Trabzonspor’un bir U19 Takımı var. Birçok Avrupa takımını eleyerek final oynayan Trabzonspor’un U19 oyuncuları A takım için neden düşünülemezler diye dert etmelerinin nedenlerinden en önemlisi takımda artık bırakın Trabzonluyu, hiç yerli oyuncunun kalmaması. Ulusal marşımızı sahaya çıkan küçüklerimizin söylemesi Trabzonspor’a gönül verenlere vatan, bayrak, üzüntüsü yaşatıyor.
Gelelim madalyonun diğer yüzüne... Trabzonspor’da futbol oynamak çok kolay değil. Önce aidiyet duygusu. Başarı, futbolu değil çalışmayı çok sevmekten geçiyor. Yeterli mi hayır. Savunma oyuncularının hücuma katkıları, önde oynayan oyuncuların da savunmada iyi olmaları önemli. Özetle; takım olabilmek aynı dili konuşmaktan geçiyor. Bir diğer konu da transferler. Amaç borçsuz bir Trabzonspor ise başkan Ertuğrul Doğan ve Fatih Tekke ne yapıyorsa kulübün çıkarları için yapıyor. Çok koşan, konuşulan mücadelede sınırsız, paylaşma ve paslaşmada hatasız, dik futbol oynayan başarılı genç bir ekiple, “Yenildiğinizde değil, umutlarınızı yitirdiğinizde kaybedersiniz” felsefesiyle yola devam.
