Diyarbakır’da 2000’e Doğru dergisinin temsilcisi Halit Güngen’in dergi bürosunda kimliği bilinmeyen kişilerce öldürülmesi, ardından da kitapçı M. Sabri Kızılkan’ın Tatvan’da kurşunlanmış cesedinin bulunması, Cizre’de Sait Türk ve Mesut Doruk adlı yurttaşların öldürülmeleri, Güneydoğu’da terörün daha da artacağını gösteriyor.
2000’e Doğru’nun son sayısında Hizbullah örgütünün Diyarbakır’daki Çevik Kuvvet Merkezi’nde eğitildiğini ileri süren bir yazı yayınlanmıştı.
Cizre’deki cinayetlerin PKK-Hizbullah çatışması olduğu ileri sürülüyor.
Hizbullah bilindiği gibi 1982 yılında Bekaa Vadisi’nde kurulan “Şii” kökenli ve İran yanlısı bir terör örgütüdür. PKK da yine bilindiği gibi “Marksist- Leninist” ideolojik görüşleri benimsediğini ilerisüren ve aynı “Bekaa Vadisi”nde karargâh kuran ayrımcı bir Kürt terör örgütüdür.
Bu iki örgütün birbiriyle bağdaşması olanaksız gibi görülüyorsa da 1990 yılının başında PKK ile Hizbullah arasında yakınlaşmalar da olduğu biliniyor.
PKK lideri Abdullah Öcalan’ın Almanya’da yayınlanan örgütün yayın organı Serxwebun adlı gazetede 1990 yılı Kasım ayı sayısında yayınlanan “Kürdistan’da Türklük, İslamiyet ve Ulusal Kurtuluşçuluk” yazısında şu görüşleri savunmuştu:
— İran Devrimi, İslamı ilerici temelde kullanmış veya değerlendirmiş, devrimci ve antiemperyalist özünü ortaya çıkarabilmiş ve büyük etkinlik kazanmıştır.
— Dinin, antiemperyalist, antisömürgeci bir temelde ve halkın tarihi geleneklerine uygun bir mücadele aracı olarak kullanılmasına önayak olmak gerekir.
— Gerekli örgütlenmeleri yapmalıyız. Tarikatlara ve mezheplere ulaşmalıyız.
PKK, topladığı 2. Ulusal Kongre’de de şu kararları almıştı:
— Dinsel mezhepleri PKK çevresinde toplamak.
— Aleviliği bir ulusal direniş motifi olarak ele alarak özgün bir yaklaşımla değerlendirmek, Alevileri bir direniş gücü olarak örgütlemek.
— İmamlar Birliği’ni kurumlaştırmak; dini kurumlarda çalışmak ve bunları ulusal kurtuluş kurumları haline getirmek, bu amaçla camileri propaganda merkezleri olarak siyasal amaçla kullanmak; hutbeleri propaganda amacıyla değerlendirmek. (Serxwebun, 1990, Ağustos)
Bu yakınlaşmanın doğurduğu sonuçlardan biri, Tahran rejiminin PKK örgütüne Kuzey İran’da yerleşmelerine izin vermesi olmuştu.
Bu gibi örgütler, zaman zaman uzlaşır ve zaman zaman da çatışırlar.
Örneğin, PKK lideri Öcalan ile Kürdistan Yurtseverler Birliği lideri Celal Talabani’nin ortak imzaları ile yayınlanan 1 Mayıs 1988 günkü ortak bildiride Türkiye’ye karşı devrimci silahlı mücadele kararı duyurulurken, Talabani, son zamanlarda, MİT aracılığı ile kurulan diplomasi ile PKK’dan uzaklaşmıştır.
Gerek Talabani ve gerekse PKK’nın çeşitli Ermeni örgütleri ile işbirliği yaptıkları, Amerikalı öğretim üyesi Michael Gunter’in, The Kurds in Turkey adlı kitabında The Armenian Raporter dergisinin 16 Temmuz 1983, 12 Ocak 1984, 17 Ocak 1985 sayılarına dayanılarak anlatılıyor.
Bugün böyle bir ilişki söz konusu olmayabilir. Bugün Kürt-Ermeni terör örgütleri arasında bu ilişkinin olmaması bu ilişkinin kurulmadığı anlamına gelmez. 1984 yılında ASALA ve PKK arasında bu ilişkiler kurulmuştur. Bunu yadsımaya olanak yoktur.
Çeşitli terör örgütleri arasında taktik ve stratejik işbirlikleri ile lojistik ve eylemsel yardımlaşmalar yapılır.
Hizbullah-PKK dayanışması ve ileri sürüldüğü gibi bir çatışma varsa, bu çatışmayı da bu bağlamda değerlendirmek doğru olur.
Şu çok açık bir gerçek; PKK, Suriye ve Kuzey İran’da üsleniyor. Komşularımızın bu terör örgütüne topraklarında yer vermeleri iyi komşuluk ilişkilerini temelinden zedeliyor.
İran hükümeti, Başbakan Demirel’in PKK teröründen İran ve Suriye’yi sorumlu tutan son konuşmalarından, herhalde, tedirgin olmuştur.
Demirel, İran gezisinden neden vazgeçti?
Bu kararda, hiç kuşkusuz, bu suçlamalar ve bu suçlamaların doğurduğu tedirginlik etken olmuştur.
Kürt sorunu, dün olduğu gibi bugün de Türkler ve Kürtler ile sınırlı bir olay ve sorun değildir. Bu sorunda Ortadoğu hükümetleri ile batılı hükümetler ve bu hükümetlerin çıkarları ve siyasetleri rol oynuyor.
