Yıllar önce Yaşar Kemal’e bir yazısı nedeniyle “halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik suçu”ndan dava açıldığında “Doğrudur Yaşar Kemal beni fena halde tahrik ediyor” diye bir yazı yazmıştım.
Yalan mı! Kin ve düşmanlığa değilse de Yaşar Kemal bu ülkeyi daha çok sevmem, yurdun her köşesine gidip farklı birikimleri, kültürleri tanımam için beni tahrik ediyordu. Türkçemi daha iyi, daha doğru kullanmam için beni tahrik ediyordu. Memleketimin insanlarına, doğasına, farklılıklarına, türkülerine ve edebiyatına daha sıkı sarılmam için beni tahrik ediyordu.
Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ, “cumhurbaşkanına hakaret” suçlamasıyla gözaltına alınıp “halkı kin ve düşmanlığa tahrik” suçlamasından tutuklanınca, Ayşe Barım önce yandaş medya ve trol saldırısına uğrayıp oradan dikiş tutturulamayınca 10 küsur yıl sonra Gezi olaylarıyla suçlanınca, aklıma geldi.
Günlerdir beni kimlerin, nelere, “alenen tahrik” ettiğini sıralar oldum. Bozuk plak gibi habire kafamda liste yapıyorum. Liste bitmek bilmiyor her an yeni tahrik öğeleri ekleniyor.
İki gündür Marmaris’te ve Manisa’da Uğur Mumcu anmalarına katılıyorum. Aklımın gerisinde hep o liste! Bari şunu paylaşayım dedim:
ŞU SON 20 YILDA...
Önce şu “alenen” sözünü gençler bilmeyebilir diye bir açıklama: Sözlükler bu sözcüğü “Herkesin gözü önünde ve halkın içinde, gizlemeden ve açıkça olan/ açıkça yapılan her şey olarak” belirliyor. Yani gizlisi saklısı olmadan.
Hemen listeme geçiyorum:
- Birileri beni dinden imandan uzaklaşmam için tahrik etti. İktidarın dayattığı Müslümanlıkla çocukluğumda ailemden edindiğim, Anadolu’nun hoşgörülü inançları arasındaki uçurum büyüdükçe inancım azaldı.
- Allah adıyla söylenen yalanları, yapılan talanı, uygulanan şiddeti ve kötülüğü gördükçe alenen tahrik dozu arttı.
- Birileri beni bu ülkede hak hukuk olmadığına, zaten adaletin gereksizliğine inanmam için tahrik etti. - İktidar yargısıyla, emirle, gece yarısı kararlarıyla, hak ve hukukun istenen şekle sokabileceğini kavrayınca; aynı suçtan kimileri ödüllendirilip, kimileri cezalandırılınca aşırı tahrik oldum.
- Altına imza attığımız uluslararası sözleşmelerin, TBMM’de edilen yeminlerin, her seçim öncesi verilen vaatlerin hiçbir önemi olmadığına dair yıllardır alenen tahrik edildim.
- Belki de en önemli tahrik, benim gibi düşünmeyenleri aşağılayabileceğim, onlara küfür ve hakaret edebileceğim, onları korkutabileceğim, sindirebileceğim, gözdağı verebileceğim, tehdit edebileceğim, korkutabileceğime dairdi.
- Yalan söylemenin, bugün söylediğini yarın inkâr etmenin, hırsızlık ve talanın doğal olduğuna ilişkin tahrik edildim.
- Birileri beni okumak, öğrenmek, sorgulamak, liyakat kötüdür; cehalet, bilgisizlik, şahanedir ve de yüceltilmelidir diye tahrik eder oldu.
- En çok, kin ve intikam duygularıyla donanmışları, düşmanlık, gerilim, kavgayla beslenenleri gördükçe öfkelenip tahrik oldum.
Ve bütün bu tahrikler alenen yapıldı. Gizlisi saklısı olmadan. Herkesin gözü önünde. Devletin ajansları, devletin TV kanalları, yalaka gazetecileri, trolleri aracılığıyla yapıldı. Haykırarak yapıldı. “Eyyy” nidalarıyla yapıldı.
***
Sevgili okurlar, Yukarıdaki yazıyı Marmaris’ten Manisa’ya uzanan uzun ince bir yolda yazdım. Dün Marmaris’te gazetemizin yazarı Mehmet Ali Güller’le birlikte “Uğur Mumcu ve Demokrasi Şehitlerini Anma” buluşmasında konuşmacıydık. Birazdan Manisa Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatrosu’nda, Eren Aysan’ın moderatörlüğünde Miyase İlknur’la birlikte “Aydınlanma Devrimi ve Uğur Mumcu”yu yorumlayacağız.
Buluşmaya katılmak için yukarıdaki listeyi kısa kesmek zorunda kaldım.
Şimdi her zamankinden daha çok Uğur Mumcu’yu anmak, önerilerine, saptamalarına kulak vermek zorundayız.
Tanrı hepimizi nice tahriklerden korusun!
